s بایگانی آبان ۱۴۰۴ :: کتاب بهرام

کتاب بهرام

مطالب علمی فرهنگی هنری

کتاب بهرام

مطالب علمی فرهنگی هنری

کتاب بهرام
طبقه بندی موضوعی
آخرین کامنت های شما
s

۱۶ مطلب در آبان ۱۴۰۴ ثبت شده است

  • ۰
  • ۰

پدیده‌ی پراکندگی رایلی (Rayleigh Scattering)

راز رنگ آسمان، غروب سرخ و آبی دریاها


مقدمه: نوری که رنگ‌هایش را پنهان کرده است

ما نور خورشید را سفید می‌بینیم، اما در واقع این نور ترکیبی از همه‌ی رنگ‌های رنگین‌کمان است.
وقتی این نور وارد جو زمین می‌شود، با مولکول‌های اکسیژن و نیتروژن برخورد می‌کند و در همه جهت‌ها پخش می‌شود.
این پخش‌شدن یا به زبان علمی‌تر، پراکندگی، همان پدیده‌ای است که رنگ آبی آسمان و سرخی غروب را به وجود می‌آورد.
نام این پدیده از دانشمند انگلیسی، جان ویلیام استرات، لُرد رایلی (Lord Rayleigh) گرفته شده است.

تعریف ساده و دقیق

پراکندگی رایلی نوعی پراکندگی نور است که زمانی رخ می‌دهد که ذراتی بسیار کوچک‌تر از طول موج نور (حدود ۱/۱۰ یا کمتر از آن) در مسیر نور قرار گیرند.
این ذرات معمولاً مولکول‌های گاز در جو زمین‌اند.

در نتیجه‌ی این برخوردها، نور در جهات مختلف پخش می‌شود، اما رنگ‌هایی که طول موج کوتاه‌تری دارند (مثل آبی و بنفش) بیشتر پراکنده می‌شوند،
در حالی که رنگ‌های با طول موج بلندتر (مثل قرمز و نارنجی) کمتر پراکنده می‌شوند.


فرمول فیزیکی پراکندگی رایلی

  • بهرام بهرامی حصاری
  • ۰
  • ۰

آسمان چیست؟

آسمان؛ دریای بی‌کران بالای سر ما

آسمان، همان پهنه‌ی آبی یا سیاه‌فام بالای سر ما، یکی از قدیمی‌ترین رازهایی است که ذهن انسان را به خود مشغول کرده است. از نخستین روزی که انسان به بالا نگریست، آسمان برایش هم پناهگاه بود و هم معما؛ هم الهام‌بخش اسطوره‌ها و شعرها، و هم موضوع پژوهش‌های علمی دقیق. اما آسمان دقیقاً چیست؟ چرا رنگی دارد؟ و در واقع چه چیزی را "می‌بینیم" وقتی به آسمان نگاه می‌کنیم؟

آسمان چیست؟

در ساده‌ترین بیان، آسمان همان لایه‌ی گازهای جو زمین است که نور خورشید را پراکنده می‌کند و به چشم ما رنگ و شکل می‌بخشد. اگر جو وجود نداشت – مانند ماه – در روز هم آسمان سیاه می‌بود و ستارگان همیشه دیده می‌شدند. پس آسمان نه یک "چیز" مستقل، بلکه جلوه‌ای از نور در برخورد با هوای زمین است.

  • بهرام بهرامی حصاری
  • ۰
  • ۰

رشته‌کوه اطلس (Atlas Mountains)

دیوار سنگی شمال آفریقا

رشته‌کوه اطلس، همچون دیواری عظیم و باشکوه، سراسر شمال قارهٔ آفریقا را از اقیانوس اطلس تا صحرای بزرگ آفریقا دربر گرفته است. این رشته‌کوه نه‌تنها یکی از مهم‌ترین ساختارهای زمین‌شناختی آفریقا، بلکه از نظر تاریخی، فرهنگی و بوم‌شناختی نیز نقشی بنیادین در شکل‌گیری تمدن‌های شمال این قاره داشته است.

نام «اطلس» ریشه‌ای کهن دارد؛ از اسطوره‌های یونان باستان، جایی که «آتلَس» غولی بود که آسمان را بر دوش خود نگه می‌داشت. کوه‌های عظیم شمال آفریقا نیز به‌حق این نام را بر خود گرفته‌اند: ستون‌هایی که زمین و آسمان را به هم پیوند می‌دهند.


گستره و موقعیت جغرافیایی

رشته‌کوه اطلس در امتدادی بیش از ۲۵۰۰ کیلومتر از مراکش تا الجزایر و تونس کشیده شده است. این رشته‌کوه در واقع یک زنجیرهٔ کوهستانی گسترده است که از چند بخش اصلی تشکیل شده:

  1. اطلس بزرگ (High Atlas) در مراکش – مرتفع‌ترین و مشهورترین بخش رشته‌کوه، با قله‌های بلند و زمستان‌های برفی.

  2. اطلس میانی (Middle Atlas) در شمال مراکش – منطقه‌ای جنگلی و سرسبز.

  3. اطلس ضدی (Anti-Atlas) در جنوب مراکش – منطقه‌ای خشک‌تر و صخره‌ای‌تر.

  4. اطلس تِل (Tell Atlas) در شمال الجزایر و تونس – کوه‌هایی نزدیک به ساحل مدیترانه.

  5. اطلس صحرا (Saharan Atlas) – در مرز صحرای بزرگ آفریقا، با آب‌وهوایی بسیار خشک و کوه‌های بی‌درخت.


پیدایش زمین‌شناختی

رشته‌کوه اطلس نتیجهٔ فرایندهای زمین‌ساختی پیچیده‌ای است که در چند دورهٔ متفاوت روی داده‌اند. شکل‌گیری آن حدود ۶۵ میلیون سال پیش آغاز شد، زمانی که صفحهٔ قاره‌ای آفریقا به‌تدریج به سمت شمال رانده شد و با صفحهٔ اوراسیا برخورد کرد. همین فشار، باعث چین‌خوردگی لایه‌های زمین و بالا آمدن کوه‌های اطلس شد — رویدادی که هم‌زمان با پیدایش رشته‌کوه آلپ در اروپا بود.

در بخش‌هایی از اطلس، سنگ‌های باستانی پیش‌کامبرین (بیش از ۵۰۰ میلیون سال قدمت) نیز یافت می‌شود، که نشان می‌دهد این منطقه از نخستین بخش‌های پوستهٔ قاره‌ای زمین بوده است.


بلندترین قله‌ها

اطلس میزبان بلندترین کوه‌های شمال آفریقاست. برجسته‌ترین قله‌های آن عبارت‌اند از:

  • توبقال (Toubkal) – بلندترین قلهٔ شمال آفریقا با ارتفاع ۴٬۱۶۷ متر، واقع در رشته‌کوه اطلس بزرگ در مراکش.

  • ایازِن (Ayachi) – با ارتفاع حدود ۳٬۷۴۷ متر، در بخش میانی اطلس.

  • للا خدیجه (Lalla Khedidja) – بلندترین قلهٔ اطلس تِل در الجزایر با ارتفاع ۲٬۳۰۸ متر.

قلهٔ توبقال، به‌ویژه در زمستان، مقصد محبوب کوهنوردان سراسر جهان است و چشم‌اندازهای آن از دشت‌های مراکش تا بی‌کران صحرای آفریقا گسترده می‌شود.


آب‌وهوا و طبیعت

اطلس از نظر اقلیمی بسیار متنوع است. در حالی که دامنه‌های شمالی آن آب‌وهوای مدیترانه‌ای دارند و پوشیده از جنگل‌های بلوط، سرو و کاج هستند، دامنه‌های جنوبی با بیابان و شن‌زار همسایه‌اند. این تفاوت اقلیمی باعث ایجاد تنوع زیستی قابل‌توجهی شده است.

در این کوهستان‌ها گونه‌های جانوری کم‌نظیری یافت می‌شوند:

  • میمون ماکاک بربری (Barbary macaque) – تنها گونهٔ بومی میمون در شمال آفریقا.

  • پلنگ اطلس (Atlas leopard) – اکنون بسیار کمیاب.

  • گراز بربری، عقاب طلایی، و پرندگان بیابانی متعدد.

برف در قله‌های اطلس بزرگ تا چندین ماه از سال باقی می‌ماند و رودخانه‌های مهمی مانند مولویه و سبو از این کوه‌ها سرچشمه می‌گیرند.


انسان، فرهنگ و تاریخ

رشته‌کوه اطلس از هزاران سال پیش مأوای قوم بربر (آمازیغ) بوده است، مردمانی با زبانی کهن، فرهنگ خاص و پیوندی ژرف با طبیعت کوهستان. دهکده‌های سنگی و پلکانی بربرها هنوز در دل این کوه‌ها پابرجاست؛ با خانه‌هایی از گل و سنگ و سقف‌های مسطح.

در دوران باستان، دامنه‌های اطلس در کنترل کارتاژی‌ها و سپس رومی‌ها قرار داشت. بعدها با ورود اسلام، مراکش و الجزایر به مراکز تمدن اسلامی بدل شدند، و شهرهایی چون فاس و مراکش در نزدیکی این کوه‌ها شکوفا شدند.

در قرون جدید، کوه‌های اطلس به‌ویژه در مراکش، پناهگاه آزادی‌خواهان و مردمانی بودند که در برابر استعمار فرانسه مقاومت کردند.


اقتصاد و منابع

اطلس غنی از منابع معدنی است: از جمله فسفات، سنگ‌آهن، مس، نقره و زغال‌سنگ. در بسیاری از مناطق مراکش و الجزایر، معادن در دامنه‌های کوه فعالیت دارند.

همچنین کوه‌های اطلس نقشی مهم در منابع آب شمال آفریقا دارند. بیشتر رودخانه‌هایی که زمین‌های حاصلخیز و شهرهای بزرگ این کشورها را تغذیه می‌کنند، از همین کوه‌ها سرچشمه می‌گیرند.


جاذبه‌های گردشگری

امروزه اطلس مقصدی محبوب برای کوهنوردان، طبیعت‌گردان و عکاسان است. گردشگران از سراسر جهان برای صعود به توبقال، بازدید از درهٔ زیبای دادس (Dades)، و تماشای تضاد خارق‌العادهٔ کوه و بیابان به این منطقه می‌آیند.

در زمستان، برف‌گیری زیاد اطلس بزرگ، امکان ورزش‌های زمستانی مانند اسکی را فراهم می‌کند. و در تابستان، مسیرهای کوه‌پیمایی از دل روستاهای بربری تا دشت‌های پرگل، تجربه‌ای بی‌مانند از شمال آفریقا ارائه می‌دهند.


جمع‌بندی

رشته‌کوه اطلس، نه‌تنها استخوان‌بندی شمال آفریقا، بلکه ستون فرهنگی و تاریخی این منطقه است. این کوه‌ها از دل زمین برخاسته‌اند تا میان دو جهان پیوند بزنند: جهان سبز مدیترانه و جهان سوزان صحرا.
در افسانه‌ها، اطلس غولی است که آسمان را بر دوش می‌کشد؛ در واقعیت، این کوه‌ها نیز قرن‌هاست که بار تاریخ، تمدن و طبیعت شمال آفریقا را بر دوش دارند.

 

مطالب مرتبط:

۱. رشته‌کوه آند (Andes)

۲. رشته‌کوه هیمالیا (Himalaya)

۳. رشته‌کوه سیرا نوادا (Sierra Nevada)

۴. رشته‌کوه آلپ (Alps)

۵. رشته‌کوه اورال (Ural)

۶. رشته‌کوه زاگرس (Zagros)

۷. رشته‌کوه البرز (Alborz)

۸. رشته‌کوه پامیر (Pamir)

۹. رشته‌کوه هندوکش (Hindu Kush)

۱۰. رشته‌کوه آلتایی (Altai)

۱۱. رشته‌کوه دولومیت (Dolomites)

۱۲. رشته‌کوه قفقاز (Caucasus)

۱۳. رشته‌کوه پیرنه (Pyrenees)

۱۴. رشته‌کوه اطلس (Atlas)

  • بهرام بهرامی حصاری
  • ۰
  • ۰

رشته‌کوه پیرنه (Pyrenees): دیوار باستانی میان فرانسه و اسپانیا

رشته‌کوه پیرنه یکی از زیباترین و تاریخی‌ترین رشته‌کوه‌های قارهٔ اروپاست که همچون دیواری طبیعی و باشکوه، مرز میان فرانسه و اسپانیا را تشکیل می‌دهد. این رشته‌کوه از خلیج بیسکای در غرب تا دریای مدیترانه در شرق کشیده شده و در میانهٔ این مسیر، سرزمین کوچک و کوهستانی آندورا را در دل خود پنهان کرده است. پیرنه با چشم‌اندازهای بکر، دره‌های عمیق، قله‌های برف‌پوش و فرهنگ‌های گوناگون، همواره مرز میان دو دنیای متفاوت بوده است: دنیای لاتینی و دنیای گالی.


پیدایش و زمین‌شناسی

پیرنه‌ها حدود ۵۰ میلیون سال پیش، در جریان همان رویدادهای زمین‌ساختی عظیمی که رشته‌کوه آلپ را نیز به وجود آورد، شکل گرفتند. برخورد صفحهٔ تکتونیکی ایبریا (که شبه‌جزیرهٔ اسپانیا را تشکیل می‌دهد) با صفحهٔ اوراسیا باعث چین‌خوردگی، بالازدگی و ایجاد کوه‌های عظیم این منطقه شد.
در این رشته‌کوه، سنگ‌های آهکی، شیستی و گرانیتی فراوان‌اند و از نظر زمین‌شناسی، تنوع چشمگیری دارند. فرسایش ناشی از یخچال‌های طبیعی در دوران یخبندان نیز سبب پیدایش دریاچه‌های کوهستانی، دره‌های یخی (U-shaped valleys) و صخره‌های شگفت‌انگیز شده است.


موقعیت جغرافیایی و گستره

رشته‌کوه پیرنه حدود ۴۳۰ کیلومتر طول دارد و از غرب به شرق، مرز طبیعی میان فرانسه و اسپانیا را می‌سازد.

  • در غرب، پیرنه به خلیج بیسکای و اقیانوس اطلس می‌رسد.

  • در شرق، با نزدیک‌شدن به دریای مدیترانه، ارتفاع قله‌ها کمتر شده و زمین به آرامی به سوی ساحل شیب پیدا می‌کند.

میان این دو سر، سرزمین‌های مختلفی قرار دارند که هرکدام فرهنگی و زبان خاص خود را دارند — از باسک‌ها در غرب تا کاتالان‌ها در شرق.


بلندترین قله‌ها

در میان قله‌های متعدد پیرنه، چند قله برجسته شهرت جهانی دارند:

  • آنِتو (Aneto) – بلندترین قلهٔ پیرنه با ارتفاع ۳۴۰۴ متر در بخش اسپانیایی (منطقهٔ آراگون).

  • مون‌پِردو (Monte Perdido) – به معنی «کوه گمشده»، با ارتفاع حدود ۳۳۵۵ متر، در قلب پارک ملی اردسا و مون‌پِردو.

  • پیکو پوسِتس (Posets Peak) – دومین قله بلند با ۳۳۷۵ متر ارتفاع.

  • ویگنِمال (Vignemale) – بلندترین قله در بخش فرانسوی پیرنه با ارتفاع ۳۲۹۸ متر.

قله‌های پیرنه به‌ویژه در زمستان با برف‌های دائمی و یخچال‌های زیبا پوشیده می‌شوند و چشم‌اندازهایی خیال‌انگیز می‌آفرینند.


آب‌وهوا و زیست‌بوم

پیرنه‌ها از نظر اقلیمی بسیار متنوع‌اند:

  • بخش غربی آب‌وهوای اقیانوسی دارد، با بارش زیاد و جنگل‌های انبوه راش و بلوط.

  • بخش مرکزی سرد و کوهستانی است، با زمستان‌های طولانی و تابستان‌های کوتاه.

  • بخش شرقی که به مدیترانه نزدیک‌تر است، اقلیمی خشک‌تر دارد.

در دامنه‌های پیرنه، گونه‌های گیاهی و جانوری گوناگونی زندگی می‌کنند، از جمله:

  • خرس قهوه‌ای پیرنه (که در حال انقراض است)،

  • بز کوهی، سیاه‌خروس، عقاب طلایی، و گل‌های آلپی مانند ادلوایس.


انسان و تاریخ در دل کوه

پیرنه نه‌تنها مرزی طبیعی بلکه مرزی فرهنگی است. از زمان‌های باستان، مردمان گوناگونی در دره‌ها و دامنه‌هایش زیسته‌اند: باسک‌ها، کاتالان‌ها و آراگونی‌ها.
در قرون وسطی، این رشته‌کوه نقش حفاظتی بزرگی برای پادشاهی‌های شمال اسپانیا در برابر نفوذ مسلمانان ایفا کرد. همچنین در زمان جنگ‌های ناپلئون و جنگ‌های داخلی اسپانیا، گذرگاه‌های کوهستانی پیرنه محل عبور یا پناه مردم و سربازان بوده است.

امروزه پیرنه بهشتی برای کوهنوردی، اسکی، دوچرخه‌سواری و طبیعت‌گردی است. پارک‌های ملی فراوانی در این منطقه وجود دارد، از جمله پارک ملی پیرنه (در فرانسه) و پارک ملی اردسا و مون‌پِردو (در اسپانیا) که از زیباترین چشم‌اندازهای طبیعی اروپا به‌شمار می‌آیند.


میراث طبیعی و فرهنگی

پیرنه تنها یک رشته‌کوه نیست؛ سرزمینی است که اسطوره، موسیقی، زبان و طبیعت در آن در هم آمیخته‌اند. در دهکده‌های کوچک کوهستانی هنوز خانه‌های سنگی، کلیساهای قرون وسطایی و آداب‌ورسوم سنتی زنده‌اند.
در برخی نقاط، زبان‌های کهنی مانند باسکی که ریشه در هیچ‌کدام از زبان‌های هندواروپایی ندارد، هنوز شنیده می‌شود — نشانه‌ای از دیرینگی فرهنگی این منطقه.


جمع‌بندی

رشته‌کوه پیرنه نه‌تنها مرزی میان کشورها، بلکه پیوندی میان تاریخ و طبیعت است. کوهی که از برخورد زمین ساخته شد، اما از همزیستی انسان و محیط زیست جان گرفت. پیرنه نمادی است از پایداری، زیبایی و رازآلودگی اروپا — جایی که هر قله‌اش داستانی هزارساله از برف و سنگ و انسان روایت می‌کند.

 

مطالب مرتبط:

۱. رشته‌کوه آند (Andes)

۲. رشته‌کوه هیمالیا (Himalaya)

۳. رشته‌کوه سیرا نوادا (Sierra Nevada)

۴. رشته‌کوه آلپ (Alps)

۵. رشته‌کوه اورال (Ural)

۶. رشته‌کوه زاگرس (Zagros)

۷. رشته‌کوه البرز (Alborz)

۸. رشته‌کوه پامیر (Pamir)

۹. رشته‌کوه هندوکش (Hindu Kush)

۱۰. رشته‌کوه آلتایی (Altai)

۱۱. رشته‌کوه دولومیت (Dolomites)

۱۲. رشته‌کوه قفقاز (Caucasus)

۱۳. رشته‌کوه پیرنه (Pyrenees)

۱۴. رشته‌کوه اطلس (Atlas)

  • بهرام بهرامی حصاری
  • ۰
  • ۰

رشته‌کوه قفقاز؛ مرز میان آسیا و اروپا

رشته‌کوه قفقاز (Caucasus Mountains) یکی از شگفت‌انگیزترین و پیچیده‌ترین نواحی کوهستانی جهان است؛ جایی که آسیا و اروپا به هم می‌رسند، تمدن‌های کهن درهم می‌آمیزند و طبیعت، از قله‌های یخ‌زده تا جنگل‌های انبوه، در چند صد کیلومتر جمع شده است.

قفقاز نه تنها از دیدگاه زمین‌شناسی و زیستی اهمیت دارد، بلکه از نظر تاریخی و فرهنگی هم نقطه‌ای کلیدی در مسیر ارتباط شرق و غرب به‌شمار می‌رود.


موقعیت جغرافیایی

رشته‌کوه قفقاز میان دریای سیاه در غرب و دریای خزر در شرق کشیده شده است. این رشته‌کوه در واقع از دو بخش اصلی تشکیل شده است:

  1. قفقاز بزرگ (Greater Caucasus) – در شمال، که بلندترین قله‌های منطقه را در خود جای داده و مرز طبیعی میان روسیه و کشورهای گرجستان، آذربایجان و ارمنستان است.

  2. قفقاز کوچک (Lesser Caucasus) – در جنوب، که بیشتر در خاک ارمنستان، گرجستان و شمال ایران امتداد دارد.

طول این رشته‌کوه حدود ۱۲۰۰ کیلومتر است و به‌صورت طبیعی مرزی میان دو قارهٔ آسیا و اروپا به‌شمار می‌آید.


بلندترین قله‌ها

قفقاز میزبان برخی از مرتفع‌ترین قله‌های قارهٔ اروپا است:

  • 🏔 البروس (Mount Elbrus) – بلندترین قلهٔ قفقاز و اروپا، با ارتفاع ۵٬۶۴۲ متر.

  • کازبک (Kazbek) – یکی از زیباترین قله‌های آتشفشانی منطقه در گرجستان، ارتفاع ۵٬۰۳۳ متر.

  • دیک-تائو (Dykh-Tau) – دومین قلهٔ مرتفع قفقاز، ۵٬۲۰۵ متر.

  • شخارا (Shkhara) – سومین قلهٔ بزرگ، ۵٬۲۰۰ متر.

قفقاز در حقیقت همان جایی است که «آلپ‌های اروپا» به «هیمالیای آسیا» پیوند می‌خورند — پلی میان دو جهان.


پیدایش و زمین‌شناسی

قفقاز حاصل برخورد صفحهٔ عربی با صفحهٔ اوراسیا است؛ همان نیروی زمین‌ساختی که کوه‌های زاگرس و البرز را در ایران پدید آورد.
این برخورد از حدود ۲۵ میلیون سال پیش آغاز شد و هنوز ادامه دارد — به همین دلیل زمین‌لرزه‌ها و فعالیت‌های زمین‌گرمایی در منطقه رایج‌اند.

در قفقاز بزرگ، صخره‌ها عمدتاً از گرانیت، بازالت و سنگ‌های آتشفشانی تشکیل شده‌اند، در حالی که قفقاز کوچک ساختاری پیچیده‌تر و متنوع‌تر دارد.

آتشفشان‌های خاموش و فعال متعددی در این ناحیه وجود دارند؛ از جمله کوه آرارات (Mount Ararat) در مرز ترکیه و ارمنستان، که با ارتفاع ۵٬۱۳۷ متر از نظر اسطوره‌ای هم اهمیت زیادی دارد.


اقلیم و تنوع زیستی

قفقاز یکی از پنج منطقهٔ برتر جهان از نظر تنوع زیستی است.
از ساحل‌های مرطوب دریای سیاه با جنگل‌های نیمه‌گرمسیری گرفته تا قله‌های یخ‌پوش و توندراهای سرد، همه در این منطقه یافت می‌شوند.

در این سرزمین بیش از ۶٬۵۰۰ گونه گیاه وجود دارد که حدود یک‌چهارم آن‌ها بومی همین منطقه‌اند.
در میان جانوران نیز می‌توان به پلنگ قفقازی، بز کوهی، خرس قهوه‌ای، سیاه‌گوش و عقاب طلایی اشاره کرد.

در جنگل‌های شمالی قفقاز درختان بلوط، راش، نمدار و شمشاد دیده می‌شوند، در حالی‌که دامنه‌های جنوبی به چراگاه‌ها و مراتع کوهستانی تبدیل شده‌اند.


مردم و فرهنگ

قفقاز سرزمین تنوع فرهنگی است.
در این ناحیه بیش از ۵۰ قوم و ملت با زبان‌ها و ادیان گوناگون زندگی می‌کنند؛ از گرجی‌ها، ارمنی‌ها و آذری‌ها گرفته تا اقوام داغستانی، چچن، آبخاز و اوستی.

زبان‌های قفقازی به شاخه‌های قفقازی شمالی و جنوبی تقسیم می‌شوند و برخی از آن‌ها هیچ خویشاوند نزدیکی با زبان‌های شناخته‌شدهٔ دیگر ندارند — گویی بازماندهٔ زبان‌های پیشاتاریخی بشرند.

قفقاز در طول تاریخ، صحنهٔ گذر سپاهیان و تمدن‌ها بوده: از ایرانیان باستان و یونانیان گرفته تا رومی‌ها، عثمانی‌ها و روس‌ها. هر تمدنی اثری از خود در معماری، موسیقی و آیین‌های محلی بر جای گذاشته است.


تاریخ و اسطوره

نام «قفقاز» در اسطوره‌های یونان باستان هم آمده است؛ گفته می‌شد که زئوس، قهرمان اسطوره‌ای پرومتئوس را به کوه‌های قفقاز زنجیر کرد تا عقابی هر روز جگر او را بخورد — نمادی از رنج و سرنوشت انسان.

در اسطوره‌های ایرانی نیز قفقاز گاهی با «کوه قاف» برابر دانسته می‌شد؛ کوهی که در مرز جهان واقع و خیال قرار دارد.


قفقاز در دنیای امروز

امروزه قفقاز منطقه‌ای استراتژیک میان روسیه، خاورمیانه و اروپا است. کشورهای این منطقه – گرجستان، ارمنستان و آذربایجان – پس از فروپاشی شوروی استقلال یافتند و هر یک راهی متفاوت در مسیر توسعه پیش گرفته‌اند.

منابع غنی نفت و گاز، موقعیت ترانزیتی میان دریای خزر و دریای سیاه، و مناظر طبیعی خیره‌کننده باعث شده قفقاز نقشی حیاتی در سیاست و اقتصاد منطقه ایفا کند.


جاذبه‌های طبیعی و گردشگری

در قفقاز بزرگ می‌توان مناظر دیدنی بی‌شماری یافت:

  • درهٔ کازبگی (Kazbegi Valley) در گرجستان با کلیسای معروف ترینیتی در ارتفاعات.

  • درهٔ آرارات در ارمنستان با چشم‌انداز نمادین کوه آرارات.

  • قفقاز شمالی روسیه با پیست‌های اسکی مدرن و چشمه‌های آب گرم معدنی.

منطقهٔ قفقاز کوچک نیز با دریاچه‌ها، کلیساهای سنگی کهن، و روستاهای سنتی‌اش مقصدی رویایی برای گردشگران فرهنگی و طبیعت‌دوست است.


سخن پایانی

رشته‌کوه قفقاز فقط یک زنجیره از صخره‌ها و برف‌ها نیست — مرز میان دو قاره، دو فرهنگ و دو نگاه به جهان است.
اینجا جایی است که در آن تاریخ، اسطوره و علم با هم تلاقی می‌کنند؛ جایی که پرومتئوسِ اسطوره‌ای و زمین‌شناس مدرن، هر دو از عظمت کوه‌ها سخن می‌گویند.

 

مطالب مرتبط:

۱. رشته‌کوه آند (Andes)

۲. رشته‌کوه هیمالیا (Himalaya)

۳. رشته‌کوه سیرا نوادا (Sierra Nevada)

۴. رشته‌کوه آلپ (Alps)

۵. رشته‌کوه اورال (Ural)

۶. رشته‌کوه زاگرس (Zagros)

۷. رشته‌کوه البرز (Alborz)

۸. رشته‌کوه پامیر (Pamir)

۹. رشته‌کوه هندوکش (Hindu Kush)

۱۰. رشته‌کوه آلتایی (Altai)

۱۱. رشته‌کوه دولومیت (Dolomites)

۱۲. رشته‌کوه قفقاز (Caucasus)

۱۳. رشته‌کوه پیرنه (Pyrenees)

۱۴. رشته‌کوه اطلس (Atlas)

  • بهرام بهرامی حصاری
  • ۰
  • ۰

رشته‌کوه دولومیت؛ کوه‌هایی از سنگ و نور

رشته‌کوه دولومیت (The Dolomites) در شمال ایتالیا قرار دارد و بخشی از رشته‌کوه بزرگ آلپ شرقی به‌شمار می‌رود. این کوه‌ها با دیواره‌های سنگی عظیم، قله‌های دندانه‌دار و دره‌های سرسبز، یکی از زیباترین مناظر طبیعی اروپا را شکل داده‌اند. نام آن از زمین‌شناس فرانسوی دودات دُ دولومیو (Déodat de Dolomieu) گرفته شده است؛ کسی که در قرن هجدهم برای نخستین‌بار نوع خاصی از سنگ آهک منیزیم‌دار را در این منطقه شناسایی کرد — سنگی که امروز «دولومیت» نام دارد.


موقعیت جغرافیایی

دولومیت‌ها در منطقهٔ شمال‌شرقی ایتالیا، میان ایالت‌های ترنتینو، آلتو آدیجه (South Tyrol) و بلونو گسترده‌اند. این منطقه در مرز فرهنگی میان ایتالیایی‌ها و آلمانی‌زبان‌هاست و همین ترکیب فرهنگی، به جذابیت آن افزوده است.

وسعت این رشته‌کوه حدود ۱۵٬۰۰۰ کیلومتر مربع است و از نظر زمین‌شناسی بخشی از «آلپ جنوبی» محسوب می‌شود.


بلندترین قله‌ها

برخی از قله‌های مشهور و باشکوه دولومیت‌ها عبارت‌اند از:

  • مارمولادا (Marmolada) – بلندترین قله با ارتفاع ۳٬۳۴۳ متر، که به «ملکهٔ دولومیت‌ها» شهرت دارد.

  • تسه‌خدا توره (Tre Cime di Lavaredo) – سه قلهٔ نمادین و چشمگیر که در بسیاری از عکس‌ها و کارت‌پستال‌های ایتالیا دیده می‌شوند.

  • چویز (Civetta)، پِلاّمو (Pelmo) و لانگ‌کوفل (Langkofel) از دیگر قله‌های معروف هستند.


پیدایش و زمین‌شناسی

دولومیت‌ها از نظر علمی پدیده‌ای بسیار جالب‌اند، زیرا زمانی که میلیون‌ها سال پیش، در دورهٔ تریاس (حدود ۲۵۰ میلیون سال قبل)، بخش زیادی از اروپا زیر آب دریا بود، این کوه‌ها در کف دریایی گرم و کم‌عمق شکل گرفتند.

در آن دوران، لایه‌هایی از مرجان‌ها، جلبک‌ها و رسوبات آهکی روی‌هم انباشته شد. سپس با جنبش صفحه‌های تکتونیکی و بالا آمدن پوسته، این لایه‌ها به سطح زمین رسیدند و در طی فرایندهای شیمیایی خاصی، به سنگی به‌نام دولومیت (نوعی سنگ آهک منیزیم‌دار) تبدیل شدند.

همین ترکیب خاص سنگی باعث شده که رنگ کوه‌ها در طول روز تغییر کند — از خاکستری سرد صبحگاهی تا صورتی و نارنجی در غروب. این پدیده‌ی «درخشش آلپینی» (Alpenglow) از ویژگی‌های منحصربه‌فرد دولومیت‌هاست.


اقلیم و طبیعت

اقلیم منطقه کوهستانی و سرد است، با زمستان‌هایی طولانی و برفی و تابستان‌هایی کوتاه و خنک. دامنه‌های جنوبی سبز و جنگلی‌اند و دامنه‌های شمالی پوشیده از صخره و یخچال.

در این رشته‌کوه بیش از ۱٬۵۰۰ گونه گیاه کوهستانی یافت می‌شود، از جمله گل ادلوایس، زنگوله‌ای آلپی و گیاهان نادر مناطق مرتفع.
در میان جانوران آن نیز گونه‌هایی مانند:

  • بز کوهی آلپی (Ibex)

  • مارموت

  • عقاب طلایی

  • سمور و شاهین‌های کوهستانی

زیست می‌کنند.


میراث فرهنگی و انسانی

دولومیت‌ها نه‌تنها زیبا بلکه تاریخی‌اند. از دوران باستان اقوام مختلفی در این منطقه زندگی کرده‌اند — از جمله لادینی‌ها (Ladins)، مردمانی که هنوز هم زبانی باستانی از ریشهٔ لاتین صحبت می‌کنند.
در دوران جنگ جهانی اول، جبههٔ میان ایتالیا و اتریش دقیقاً از قلب رشته‌کوه دولومیت می‌گذشت. سنگرها، تونل‌ها و مسیرهای کوهستانی باقی‌مانده از آن دوران، امروز بخشی از مسیرهای گردشگری و تاریخی منطقه هستند.


گردشگری و کوهنوردی

امروزه رشته‌کوه دولومیت یکی از محبوب‌ترین مقاصد گردشگری اروپا است. در تابستان، کوهنوردان، دوچرخه‌سواران و عکاسان طبیعت از سراسر جهان برای دیدن چشم‌اندازهای بی‌نظیر و صعود به قله‌ها به این منطقه می‌آیند.
در زمستان نیز پیست‌های اسکی مشهوری مانند کورتینا دامپتسو (Cortina d’Ampezzo) در اینجا قرار دارد که از میزبانان بازی‌های المپیک زمستانی بوده است.

یکی از جاذبه‌های منحصربه‌فرد این منطقه، مسیرهای ویافراتا (Via Ferrata) است — مسیرهایی کوهنوردی که از دوران جنگ جهانی باقی مانده و امروز با کابل‌های فلزی و پل‌های باریک، تجربه‌ای هیجان‌انگیز برای صعودکنندگان فراهم می‌کند.


میراث جهانی یونسکو

در سال ۲۰۰۹ میلادی، رشته‌کوه دولومیت به‌عنوان میراث طبیعی جهان در فهرست یونسکو ثبت شد. یونسکو این منطقه را «یکی از زیباترین چشم‌اندازهای کوهستانی روی زمین» توصیف کرده است — ترکیبی از شکوه زمین‌شناسی، تنوع زیستی و فرهنگ انسانی.


شگفتی‌های طبیعی

در دل دولومیت‌ها دریاچه‌ها و دره‌های بسیاری وجود دارد که هرکدام به‌تنهایی می‌توانند مقصدی رؤیایی باشند:

  • دریاچهٔ برائیس (Lago di Braies) با آب‌های فیروزه‌ای‌اش در میان صخره‌ها

  • دریاچهٔ کارِتسا (Lago di Carezza) که در نور غروب رنگین‌کمانی از سبز و طلایی به خود می‌گیرد

  • درهٔ فاسا (Val di Fassa) و درهٔ گاردنا (Val Gardena) از محبوب‌ترین مناطق گردشگری و اسکی هستند.


سخن پایانی

رشته‌کوه دولومیت ترکیبی است از علم و زیبایی، از سنگ و شعر. در نگاه زمین‌شناسان، این کوه‌ها سندی از دگرگونی‌های باستانی زمین‌اند؛ اما در نگاه شاعران و هنرمندان، آن‌ها زادگاه نور و رنگ‌اند — جایی که صخره‌ها هنگام غروب به رنگ آتش درمی‌آیند و آسمان و زمین برای لحظه‌ای یکی می‌شوند.

 

مطالب مرتبط:

۱. رشته‌کوه آند (Andes)

۲. رشته‌کوه هیمالیا (Himalaya)

۳. رشته‌کوه سیرا نوادا (Sierra Nevada)

۴. رشته‌کوه آلپ (Alps)

۵. رشته‌کوه اورال (Ural)

۶. رشته‌کوه زاگرس (Zagros)

۷. رشته‌کوه البرز (Alborz)

۸. رشته‌کوه پامیر (Pamir)

۹. رشته‌کوه هندوکش (Hindu Kush)

۱۰. رشته‌کوه آلتایی (Altai)

۱۱. رشته‌کوه دولومیت (Dolomites)

۱۲. رشته‌کوه قفقاز (Caucasus)

۱۳. رشته‌کوه پیرنه (Pyrenees)

۱۴. رشته‌کوه اطلس (Atlas)

  • بهرام بهرامی حصاری
  • ۰
  • ۰

رشته‌کوه آلتایی؛ پیوندگاه چهار کشور و چهار فصل

رشته‌کوه آلتایی (Altai Mountains)، یکی از باشکوه‌ترین و کمتر شناخته‌شده‌ترین رشته‌کوه‌های آسیاست که در نقطه‌ی تلاقی چهار کشور روسیه، چین، مغولستان و قزاقستان گسترده شده است. نام «آلتایی» از واژه‌ی ترکی «آلتان» (Altan) گرفته شده و به‌معنای «طلایی» است؛ لقبی برازنده برای سرزمینی که کوه‌ها، دره‌ها، جنگل‌ها و دریاچه‌هایش در نور خورشید چون فلز گرانبهایی می‌درخشند.


موقعیت جغرافیایی و گستره

رشته‌کوه آلتایی در قلب آسیای مرکزی قرار دارد و همچون یک ستون طبیعی میان استپ‌های مغولستان، بیابان‌های چین و تایگای سیبری ایستاده است. این رشته‌کوه حدود ۲٬۰۰۰ کیلومتر طول دارد و از شمال‌غرب قزاقستان تا جنوب‌شرق مغولستان امتداد یافته است.

در دل این کوهستان مرزهای طبیعی چند کشور در هم تنیده‌اند و به همین دلیل، آلتایی را گاه «سقف آسیای مرکزی» می‌نامند.


بلندترین قله‌ها

بلندترین نقطهٔ رشته‌کوه آلتایی، قلهٔ بلوخا (Mount Belukha) در جنوب سیبری است که ۴٬۵۰۶ متر ارتفاع دارد و در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده است. این قله میان یخچال‌های طبیعی عظیم و دریاچه‌های فیروزه‌ای رنگ قرار گرفته و در آیین‌های مردم بومی منطقه، مکانی مقدس شمرده می‌شود.

دیگر قله‌های مهم این رشته‌کوه عبارت‌اند از:

  • Mount Suyok در مرز مغولستان

  • Tavan Bogd (پنج قدیس) در غرب مغولستان، با ارتفاع بیش از ۴٬۳۰۰ متر

  • Chuya Ridge و Katun Range در روسیه


طبیعت و اقلیم

آلتایی یکی از متنوع‌ترین زیست‌بوم‌های زمین را در خود دارد. در دامنه‌های پایین‌تر، استپ‌های خشک و مراتع گسترده دیده می‌شود، در ارتفاعات میانی جنگل‌های کاج و صنوبر، و در قله‌ها، یخچال‌های طبیعی و برف‌های دائمی.

اقلیم منطقه از شمال تا جنوب تغییر می‌کند: شمال سرد و مرطوب، جنوب خشک و بیابانی. دمای زمستان گاه به منفی ۴۰ درجه می‌رسد، اما تابستان‌ها کوتاه و معتدل‌اند.

از دیدگاه زیست‌محیطی، رشته‌کوه آلتایی یکی از معدود مناطق آسیاست که هنوز زیستگاه‌هایی نسبتاً بکر دارد؛ مأمن حیواناتی مانند:

  • پلنگ برفی

  • ببر سیبری

  • خرس قهوه‌ای

  • مرغ شاهین و عقاب طلایی

  • یوز آسیایی و بز کوهی


زمین‌شناسی و پیدایش

کوه‌های آلتایی بخشی از کمربند کوه‌زایی «آلپ-هیمالیا» هستند که در نتیجه‌ی برخورد صفحهٔ هند با صفحهٔ اوراسیا شکل گرفتند.
قدمت بخش‌هایی از این رشته‌کوه به بیش از ۵۰۰ میلیون سال می‌رسد. در برخی نواحی، لایه‌هایی از سنگ‌های آتشفشانی و رسوبی دوران پالئوزوئیک دیده می‌شود.

در ارتفاعات شمالی، یخچال‌های طبیعی هنوز فعال‌اند و سرچشمه‌ی رودخانه‌های مهمی مانند آیرتیش (Irtysh)، اوب (Ob) و ینیسئی (Yenisei) را تشکیل می‌دهند؛ رودهایی که حیات دشت‌های سیبری به آن‌ها وابسته است.


میراث انسانی و فرهنگی

آلتایی نه‌فقط از نظر طبیعی، بلکه از نظر تاریخی نیز گنجینه‌ای بی‌نظیر است. این کوهستان از هزاران سال پیش محل سکونت اقوام کوچ‌نشین آسیای مرکزی بوده است؛ مردمانی از تبار ترک، مغول، سکاها و بعدها قزاق‌ها و آلتایی‌ها.

در دشت‌های پیرامون آلتایی، سنگ‌نگاره‌ها (پتروگلیف‌ها) و تپه‌های تدفینی (کورگان‌ها) متعلق به عصر برنز و آهن یافت شده که از نخستین آثار هنری و مذهبی نوع بشر در آسیای شمالی محسوب می‌شوند.

مردمان آلتایی تا امروز آیین‌های کهنی چون شمن‌باوری (Shamanism) را حفظ کرده‌اند. در باور آنان، کوه بلوخا محل سکونت ارواح نیاکان و دروازه‌ای میان زمین و آسمان است.


آلتایی در ادبیات و اسطوره

در افسانه‌های ترک و مغول، آلتایی سرزمینی است که از آن قوم‌های بزرگ زاده شدند. روایت‌ها می‌گویند قهرمانان نخستین ترک‌ها از دل کوه‌های آلتایی بیرون آمدند و تمدنشان از اینجا آغاز شد. به همین دلیل در زبان‌های ترکی، «آلتای» نماد نیرومندی، شکوه و ریشه‌ی آسمانی است.

در شعرها و ترانه‌های محلی مغولستان نیز کوه‌های آلتایی همواره با واژه‌هایی چون «خانهٔ ارواح» و «نگهبان زمین» ستوده می‌شوند.


وضعیت امروزی

بخش‌هایی از رشته‌کوه آلتایی امروزه در محدوده‌ی پارک‌های ملی و ذخیره‌گاه‌های زیست‌کره قرار دارند؛ مانند پارک ملی Katunsky و منطقهٔ حفاظت‌شدهٔ Belukha که در فهرست میراث طبیعی یونسکو به ثبت رسیده‌اند.

با وجود این، فعالیت‌های معدنی، بهره‌برداری از جنگل‌ها و تغییرات اقلیمی تهدیدی جدی برای این اکوسیستم محسوب می‌شود. برخی از یخچال‌های آن در دهه‌های اخیر تا ۳۰ درصد کاهش حجم یافته‌اند.

در عین حال، آلتایی یکی از مقاصد رو به رشد گردشگری طبیعت و ماجراجویی است. کوهنوردان، دوچرخه‌سواران و طبیعت‌گردان از سراسر جهان برای دیدن چشم‌اندازهای افسانه‌ای، دریاچه‌های بلورین و سکوت بی‌کران کوه‌ها به این منطقه سفر می‌کنند.


دریاچه‌ها و چشم‌اندازهای مشهور

در دل رشته‌کوه آلتایی، دریاچه‌هایی وجود دارند که زیبایی‌شان زبان‌زد است:

  • دریاچهٔ تله‌تسکویه (Teletskoye Lake) در روسیه، معروف به «خواهر بایکال»، با آب‌های زلال و عمیق.

  • دریاچهٔ خُوُسگُل (Khuvsgul Lake) در مغولستان، از بزرگ‌ترین دریاچه‌های آب شیرین آسیا.

  • دریاچهٔ آیرتیش در قزاقستان که سرچشمهٔ رودخانه‌ای با همین نام است.


سخن پایانی

رشته‌کوه آلتایی جایی است که استپ، بیابان، جنگل و یخچال در یک نقطه به هم می‌رسند. کوهی که مرز جغرافیایی میان شرق و شمال آسیاست، اما از دیدگاه معنوی، نماد پیوند انسان با طبیعت و آسمان.
در هر طلوع آفتاب، قله‌های بلوخا و تاوان بوگد در نور طلایی غرق می‌شوند — گویی «کوه‌های طلایی آلتایی» هنوز هم سزاوار نام خود هستند.

 

مطالب مرتبط:

۱. رشته‌کوه آند (Andes)

۲. رشته‌کوه هیمالیا (Himalaya)

۳. رشته‌کوه سیرا نوادا (Sierra Nevada)

۴. رشته‌کوه آلپ (Alps)

۵. رشته‌کوه اورال (Ural)

۶. رشته‌کوه زاگرس (Zagros)

۷. رشته‌کوه البرز (Alborz)

۸. رشته‌کوه پامیر (Pamir)

۹. رشته‌کوه هندوکش (Hindu Kush)

۱۰. رشته‌کوه آلتایی (Altai)

۱۱. رشته‌کوه دولومیت (Dolomites)

۱۲. رشته‌کوه قفقاز (Caucasus)

۱۳. رشته‌کوه پیرنه (Pyrenees)

۱۴. رشته‌کوه اطلس (Atlas)

  • بهرام بهرامی حصاری
  • ۰
  • ۰

مهم‌ترین رشته‌کوه‌های زمین؛ دیوارهای سنگی سیارهٔ ما

رشته‌کوه‌ها از شگفت‌انگیزترین سازه‌های طبیعی زمین هستند؛ دیوارهایی عظیم که بر اثر میلیون‌ها سال فشار، فرسایش و حرکت صفحات زمین‌ساختی پدید آمده‌اند. این زنجیره‌های سنگی نه‌تنها بر آب‌وهوا و رودها اثر می‌گذارند، بلکه زیستگاه هزاران گونهٔ جانوری و گیاهی منحصر‌به‌فرد نیز به شمار می‌آیند. در ادامه، با مهم‌ترین رشته‌کوه‌های جهان آشنا می‌شویم — از آندِ بلند در آمریکای جنوبی تا البرزِ باشکوه در شمال ایران.

رشته کوه هیمالیا - منبع عکس: ویکی پدیا

۱. رشته‌کوه آند (Andes)

موقعیت: آمریکای جنوبی
بلندترین قله: آکونکاگوا – ۶۹۶۱ متر
آند طویل‌ترین رشته‌کوه جهان است؛ دیواری به طول ۷۰۰۰ کیلومتر که از جنوب شیلی تا ونزوئلا کشیده شده. این کوه‌ها از نظر زمین‌شناسی بخشی از «حلقهٔ آتش اقیانوس آرام» هستند و چندین آتشفشان فعال در خود دارند. در دامنه‌های آند، تمدن‌های کهنی چون اینکا شکل گرفتند و هنوز روستاهای کوهستانی با زندگی سنتی در آن پابرجاست.


۲. رشته‌کوه هیمالیا (Himalaya)

موقعیت: جنوب آسیا
بلندترین قله: اورست – ۸۸۴۸ متر

  • بهرام بهرامی حصاری
  • ۰
  • ۰

اُتسی، مرد یخ‌زدهٔ آلپ: سفری از عصر مس تا دنیای امروز

در تابستان سال ۱۹۹۱، دو گردشگر آلمانی در مرز ایتالیا و اتریش، در ارتفاع ۳۲۰۰ متری کوه‌های آلپ، در حال پیاده‌روی بودند که چیزی عجیب زیر لایه‌ای از یخ دیدند. ابتدا فکر کردند جسد یک کوهنورد گمشده است. اما وقتی گروه‌های پژوهشی جسد را از دل یخ بیرون آوردند، دریافتند که با پدیده‌ای روبه‌رو هستند که تاریخ را دگرگون می‌کند: بدن منجمد انسانی که بیش از ۵۳۰۰ سال در یخ‌ها مانده بود.

این انسان که بعدها «اُتسی (Ötzi)» نام گرفت — برگرفته از منطقهٔ «اوتزتال» در آلپ — اکنون به‌عنوان قدیمی‌ترین مومیایی طبیعی جهان شناخته می‌شود. او پنجره‌ای بی‌نظیر به زندگی مردم اروپا در عصر مس گشود.

مردی از پنج هزار سال پیش

بر اساس آزمایش‌های دقیق رادیوکربن، اُتسی حدود ۳۳۰۰ سال پیش از میلاد زندگی می‌کرد. در آن زمان هنوز چرخ تازه اختراع شده بود، کشاورزی در حال گسترش بود و فلزکاری به‌تازگی جای ابزارهای سنگی را گرفته بود.
او حدود ۴۵ سال سن داشت، قدی نزدیک به ۱۶۰ سانتی‌متر و وزنی حدود ۵۰ کیلوگرم. یعنی جثه‌ای معمولی برای مردی از آن دوران. اما شواهد نشان می‌دهد که زندگی‌اش معمولی نبود.


کفش‌ها، لباس‌ها و تجهیزاتش

  • بهرام بهرامی حصاری
  • ۰
  • ۰

نخستین کفش جهان

نخستین کفش جهان؛ سفری به پنج‌هزار و پانصد سال پیش

در اعماق غاری خاموش در کوهستان‌های ارمنستان، در دل لایه‌هایی از خاک و زمان، چیزی پیدا شد که از دید باستان‌شناسان مانند یافتن قلب تپنده‌ی یک تمدن کهن بود: یک کفش چرمی پنج‌هزار و پانصد ساله.
کفشی که به‌قدری سالم مانده بود که می‌شد تصور کرد صاحبش همین دیروز آن را در گوشهٔ غار جا گذاشته است. این اثر باستانی که به نام کفش آرِنی-۱ (Areni-1) شناخته می‌شود، قدیمی‌ترین کفش چرمی جهان است که تاکنون شناخته‌ایم — ساخته‌ی دستان انسانی که در حدود ۳۵۰۰ سال پیش از میلاد زندگی می‌کرد.

منبع عکس: ویکی پدیا

کشف اتفاقی در دل غار آرِنی

ماجرا از سال ۲۰۰۸ آغاز شد. گروهی از باستان‌شناسان از ارمنستان، ایرلند و آمریکا در حال کاوش در غار «آرِنی-۱» در استان وایوتس‌دزور (Vayots Dzor) ارمنستان بودند. این غار پیش‌تر به خاطر کشف یکی از قدیمی‌ترین کارگاه‌های شراب‌سازی جهان مشهور شده بود.
در میان خاک‌های سرد و خشک غار، باستان‌شناس جوانی به نام دیانا زارداریان (Diana Zardaryan) چیزی چرمی را دید که از زیر یک کاسهٔ شکسته بیرون زده بود. وقتی با دقت خاک را کنار زد، کفشی پیدا شد که بر خلاف تصور، تقریباً سالم و کامل بود — با بندها و حتی علف‌های درونش.

  • بهرام بهرامی حصاری