کتاب بهرام

زیست‌گرایی (Ecocentrism) یک دیدگاه فلسفی و اخلاقی است که بر ارزش قرار دادن به اکوسیستم‌ها و جامعه‌های زیستی تمرکز دارد، به جای تمرکز بر انسان به تنهایی. این مفهوم بر مبنای این ایده است که همهٔ موجودات زنده و محیط زیست باید از ارزش و حقوق معنوی برخوردار باشند، بدون توجه به فایدهٔ مستقیمی که برای انسان دارند.

زیست‌گرایی در تلاش است تا با توجه به وابستگی و تعاملات پیچیده بین مخلوقات زنده و محیط زیست، یک نگرش بالقوهٔ توسعه‌پذیر و پایدار را ترویج کند. این دیدگاه معتقد است که حفظ تنوع زیستی، احترام به حیات و عدم تخریب محیط زیست اولویت بالایی برای همهٔ اعضای جوامع زیستی است، نه فقط برای انسان.

به عنوان یک رویکرد فلسفی و اخلاقی، زیست‌گرایی می‌تواند به شکل‌های مختلفی در نظریات محیط‌زیستی و حقوق حیوانات نمایان شود و در بحث‌های سیاستگذاری محیط‌زیستی و حفاظت از منابع طبیعی تأثیرگذار باشد.

زیست‌گرایی به طور گسترده‌ای به دو شکل اصلی مورد توجه قرار می‌گیرد: بیوسنتریزم

برنامه‌ریزی عصبی کلامی (Neurolinguistic Programming یا به اختصار NLP) یک روش توسعه شخصی و ارتباطات است که در دهه ۱۹۷۰ توسط ریچارد بندلر و جان گریندر توسعه یافته است. NLP به عنوان یک مدل روانشناسی کاربردی، تلاش دارد تا الگوها، استراتژی‌ها و نحوهٔ تفکر افراد موفق را شناسایی کرده و به دیگران آموزش دهد. اصول اساسی NLP شامل موارد زیر می‌شود:

1. مدلسازی: توجه به الگوهای ذهنی و رفتاری افراد موفق و تلاش برای تکرار آنها در دیگران.

2. زبان: استفاده از زبان به عنوان ابزاری برای تغییر و بهبود ارتباطات و تفکرات.

3. تغییر ذهنی: استفاده از فنونی مانند "تکنیک‌های زبانی" برای تغییر ایمنی‌ها و باورهای نامطلوب.

مفهوم هاله (human aura) در فرهنگ‌ها و دین‌های مختلف به صورت متفاوت تفسیر می‌شود، اما به طور کلی، هاله به معنای یک نور متمایل به دور سر و یا وجودی معمولاً نامرئی اطراف شخص یا شیء است که به آن ویژگی‌های خاصی نسبت داده می‌شود. در برخی فرهنگ‌ها، هاله به عنوان یک نشانه از مقدسیت، پاکیزگی، یا قدرت معنوی در نظر گرفته می‌شود.

به طور عمومی، هاله ممکن است به نوری اشاره کند که به طور طبیعی یا متازل به دور سر یک فرد یا جسم وجود دارد و ممکن است به صورت نامرئی یا بصری قابل مشاهده باشد. این مفهوم همچنین ممکن است به صورت مجازی برای اشاره به یک نوع اثرات یا ویژگی‌های فردی یا اشیا استفاده شود که معمولاً از میان دیگران متمایل به تفسیرات روحی و معنوی ترجیح داده شده است.

در عصر معنویت جدید، هاله به عنوان یک میدان انرژی معتقد به وجود آمده که برخی معتقدند می‌تواند انسان یا اشیاء را در بر گیرد. برخی این هاله را به عنوان یک جسم نامحسوس تعریف کرده‌اند. ادعاهایی وجود دارد که افراد متخصص در علوم غیبی یا پزشکی کل نگر، توانایی دارند تا اندازه، رنگ و نوع ارتعاشات یک هاله را تشخیص دهند.

حس دلبستگی به مکان به معنای ارتباط عمیق و خاصی است که شخص با یک محله، شهر، یا مکان خاص دارد. این احساس ممکن است به دلایل مختلفی شکل گیرد:

1. خاطرات شخصی: افراد ممکن است به دلیل تجربیات شخصی خاصی که در آن مکان داشته‌اند، احساس دلبستگی کنند. این ممکن است شامل خاطرات خوش، رویدادهای مهم زندگی، و یا تجربیاتی که به صورت خاص در آنجا رخ داده است، باشد.

2. احساس امنیت و ثبات: برخی افراد به دلیل ارتباط عمیق با جو اجتماعی، امنیت فیزیکی، و یا احساس ثبات در یک محیط خاص، احساس دلبستگی می‌کنند. این ممکن است به دلیل اعتماد به شرایط محیطی، وضوح در زندگی روزمره، و یا احساس همبستگی با افراد محلی باشد.

3. تاریخ و فرهنگ: برخی افراد به دلیل ارتباط با تاریخ و فرهنگ مکان خاص، احساس دلبستگی می‌کنند. این ممکن است به دلیل تجربه فرهنگی، هنری، معماری، و یا رویدادهای تاریخی باشد که آن مکان را منحصر به فرد می‌کند.

جلبک‌ها (algae) گروهی گسترده از سازندگان اصلی اکوسیستم‌های آبی و خشک، که از سلول‌های پروکاریوتیک یا یوکاریوتیک تشکیل شده‌اند، هستند. این موجودات معمولاً بدون بافت و بدون عروق هستند و به صورت میکروسکوپیک یا گاهی اوقات مولتی‌سلولی هستند. جلبک‌ها در محیط‌های مختلفی مانند آبهای شیرین، دریاها، خاک و حتی سطوح سنگی یافت می‌شوند. آنها برای اکثر اتوتروفی هستند و از فتوسنتز برای تولید انرژی و تولید غذا استفاده می‌کنند، اما برخی نیز می‌توانند از طریق تغذیه هتروتروفی به غذا برسند.

جلبک‌ها به طور گسترده در زنجیره غذایی زنده‌ها نقش دارند؛ زیرا به عنوان منبع اولیه برای اکثر موجودات زنده، از جمله ماهیان، سخت پوستان (Crustacean)، و حتی برخی از گونه‌های گیاهی که به طور مستقیم از آنها تغذیه می‌کنند، استفاده می‌شوند. علاوه بر این، جلبک‌ها نقش مهمی در تولید اکسیژن و کاهش غلظت کربن دی‌اکسید در جو دارند، که این ویژگی به آنها عنوان "عنصر تولید کننده اکسیژن" را می‌دهد.

گروه محلی کهکشان‌ها: همسایگان کیهانی ما

مقدمه

گروه محلی (Local Group) مجموعه‌ای از کهکشان‌هاست که کهکشان راه شیری ما نیز عضوی از آن است. این گروه، بخشی از ابرخوشه سنبله (Virgo Supercluster) است و شامل بیش از ۵۴ کهکشان می‌شود که عمدتاً حول دو کهکشان بزرگ راه شیری و آندرومدا (M31) گرد آمده‌اند.

اعضای اصلی گروه محلی

۱. کهکشان‌های بزرگ

• کهکشان آندرومدا (M31): بزرگ‌ترین عضو گروه محلی (مارپیچی)

• کهکشان راه شیری: دومین کهکشان بزرگ (مارپیچی میل‌ای)

• کهکشان مثلث (M33): سومین کهکشان بزرگ (مارپیچی بدون میلۀ مرکزی)

۲. کهکشان‌های کوتوله

ابرخوشه‌ها یکی از بزرگ‌ترین و عظیم‌ترین ساختارهایی هستند که در کیهان کشف شده‌اند و به‌عنوان مجموعه‌هایی از خوشه‌های کهکشانی و گروه‌های کهکشانی مختلف تعریف می‌شوند. این ساختارهای بزرگ مقیاس در واقع سیستم‌های متشکل از خوشه‌ها و گروه‌های کهکشانی هستند که به‌طور پیچیده‌ای با یکدیگر مرتبط شده‌اند و در نهایت، بخش‌های عمده‌ای از ساختار بزرگ‌مقیاس کیهان را تشکیل می‌دهند.

تعریف ابرخوشه‌ها

ابرخوشه‌ها (Superclusters) به گروه‌های عظیم از خوشه‌های کهکشانی اطلاق می‌شوند که هر کدام خود از تعداد زیادی کهکشان‌ها تشکیل شده‌اند. یک خوشه کهکشانی ممکن است از چندین صد کهکشان تشکیل شود، اما وقتی که این خوشه‌ها به‌هم متصل می‌شوند و در مقیاس‌های بزرگ‌تری قرار می‌گیرند، ابرخوشه‌ها پدید می‌آیند.

ساختار ابرخوشه‌ها

در سطح کیهانی، کهکشان‌ها و خوشه‌های کهکشانی معمولاً در الگوهای خاصی توزیع می‌شوند و به‌نظر می‌رسد که ابرخوشه‌ها در قالب شبکه‌های عظیمی از نواحی کم‌چگال و پرچگال گسترش یافته‌اند. این شبکه‌ها که به‌نام "شبکه بزرگ کیهانی" (Cosmic Web) شناخته می‌شوند، در واقع به‌صورت رشته‌ها و دیواره‌هایی از خوشه‌های کهکشانی و ابرخوشه‌ها به‌هم متصل هستند. این ساختار پیچیده و وسیع کیهانی تأثیر زیادی بر حرکت کهکشان‌ها و رشد ساختارهای کیهانی دارد.

در شرایط آزمایشگاهی یا در داخل ستاره‌ها، تبدیل یک عنصر به عنصر دیگر (مثلاً مس به طلا) به دو روش اصلی انجام می‌شود:

فیوژن هسته‌ای (ترکیب هسته‌ها):

در داخل ستاره‌ها، انرژی و دمای بسیار بالا باعث می‌شود که اتم‌ها به هم نزدیک شوند و هسته‌های آن‌ها ترکیب شوند. این فرآیند به ویژه برای تولید عناصر سنگین‌تر از هیدروژن (مانند هلیوم، کربن، اکسیژن، و غیره) اتفاق می‌افتد.

در شرایط آزمایشگاهی نیز، از طریق شتاب‌دهنده‌های پرانرژی مانند شتاب‌دهنده‌های هسته‌ای یا لیزرهای پرانرژی، می‌توان هسته‌های دو عنصر را به هم نزدیک کرده و آن‌ها را با هم ترکیب کرد. این فرآیند به عنوان سنتز عناصر شناخته می‌شود.

شکافتن هسته‌ها (اشعه‌زایی):

تبدیلات در طبیعت به دو حالت اساسی اصلی انجام می‌شوند که می‌توانند باعث تغییر یک عنصر به عنصر دیگری شوند. این دو حالت عبارتند از: تبدیل هسته‌ای و تبدیل شیمیایی.

1. تبدیل هسته‌ای (Nuclear Transformation)

تبدیل هسته‌ای به تغییراتی اطلاق می‌شود که در هسته‌ی اتمی اتفاق می‌افتد. این نوع تبدیل‌ها معمولاً به دلیل واکنش‌های هسته‌ای یا تجزیه‌ی رادیواکتیو رخ می‌دهند.

در این فرآیندها، هسته‌های اتمی تحت تأثیر عوامل مختلف تغییر می‌کنند و ممکن است به یک عنصر جدید تبدیل شوند. از مهم‌ترین فرآیندهای تبدیل هسته‌ای می‌توان به تجزیه‌ی رادیواکتیو، پرتوزایی بتا، پرتوزایی آلفا، تبدیل پروتون به نوترون یا برعکس و سایر واکنش‌های هسته‌ای اشاره کرد.

• تجزیه رادیواکتیو: در این فرآیند، هسته‌ی یک عنصر ناپایدار خود به خود به عنصر دیگری تبدیل می‌شود و طی این تبدیل اشعه‌های رادیواکتیو (مانند آلفا، بتا یا گاما) منتشر می‌شود.

آزمون آینه (Mirror Test) یکی از روش‌های مهم و شناخته‌شده در علوم شناختی و رفتارشناسی حیوانات است که برای ارزیابی خودآگاهی یا خودگرایی (self-awareness) در حیوانات استفاده می‌شود. این آزمون ابتدا توسط گوردون گالوپ جونیور (Gordon G. Gallup Jr.)، روانشناس آمریکایی، در سال ۱۹۷۰ طراحی شد و برای اولین بار بر روی شامپانزه‌ها انجام گرفت. هدف اصلی این آزمون بررسی این موضوع است که آیا حیوانات می‌توانند خود را در آینه تشخیص دهند و آیا این تشخیص نشان‌دهنده وجود سطحی از خودآگاهی در آن‌هاست یا خیر.

طرح آزمون آینه

آزمون آینه به این صورت انجام می‌شود:

1. حیوان در معرض یک آینه قرار می‌گیرد.

2. رفتار حیوان در حضور آینه به دقت مشاهده و ثبت می‌شود.

3. در مرحله بعد، یک علامت یا نشانه (مانند یک نقطه رنگی) روی بخشی از بدن حیوان که به طور معمول برای او قابل مشاهده نیست (مثلاً پیشانی یا پشت سر) قرار داده می‌شود.