کتاب بهرام

تقریباً برای همه پیش آمده:
یک ویس می‌فرستی… بعد گوش می‌کنی و با خودت می‌گی:
«این صدای منه؟! 😳»

و معمولاً هم نتیجه اینه: خوشمان نمی‌آید. اما جالب اینجاست که بقیه مردم صدای ما را کاملاً عادی می‌دانند! پس مشکل از کجاست؟

جواب کوتاه: ما صدای واقعی خودمان را هرگز در حالت عادی نمی‌شنویم.

🧠 مغز ما دو نسخه از صدایمان می‌شنود

وقتی حرف می‌زنیم، صدا از دو مسیر به گوش داخلی می‌رسد:

1️⃣ مسیر هوایی (Air Conduction)

همان مسیری که صدای بقیه را می‌شنویم.
صدا از دهان خارج می‌شود → در هوا حرکت می‌کند → وارد گوش می‌شود.

این همان صدایی است که دستگاه ضبط صدا ثبت می‌کند.

2️⃣ مسیر استخوانی (Bone Conduction)

اینجا ماجرا جالب می‌شود.
وقتی صحبت می‌کنیم، تارهای صوتی ما جمجمه را هم می‌لرزانند. این لرزش‌ها مستقیم از طریق استخوان‌های سر به گوش داخلی می‌رسند.

این مسیر باعث می‌شود صدای خودمان را:

🔹 بم‌تر
🔹 گرم‌تر
🔹 پُرتر

بشنویم.

🎙️ پس چرا صدای ضبط‌شده فرق دارد؟

چون در فایل صوتی فقط مسیر هوایی وجود دارد، نه لرزش استخوانی.

در نتیجه صدایی که می‌شنویم:

• نازک‌تر است

• زیرتر است

• خشک‌تر به نظر می‌رسد

و مغز ما می‌گوید:
«صبر کن… این که اون صدایی نیست که من از خودم می‌شناسم!»

این تضاد باعث حس ناآشنایی و حتی دل‌زدگی می‌شود.

🧩 مغز و شوک «نقض انتظار»

مغز ما به صدای درونیِ خودش عادت کرده. این صدا بخشی از هویت ذهنی ماست.
وقتی صدای ضبط‌شده را می‌شنویم، مغز دچار چیزی می‌شود شبیه:

Prediction Error (خطای پیش‌بینی)

یعنی مغز انتظار یک صدا را داشته، اما چیز دیگری دریافت می‌کند.
و مغز معمولاً به چیزهای ناآشنا واکنش منفی نشان می‌دهد.

برای همین است که اولین واکنش بیشتر آدم‌ها این است:
❌ «چه صدای بدی دارم!»

در حالی که دیگران سال‌هاست همین صدا را شنیده‌اند و کاملاً عادی است.

👀 یک دلیل روان‌شناسی دیگر هم هست…

ما معمولاً صدای خودمان را همراه با کنترل عضلات صورت، حس ارتعاش در گلو، و بازخورد درونی بدن تجربه می‌کنیم.

اما هنگام شنیدن صدای ضبط‌شده:

• نه عضلات درگیرند

• نه لرزش گلو را حس می‌کنیم

• نه کنترلی روی تولید صدا داریم

پس مغز می‌گوید:
«این صدا مال من نیست!»

یه جور جدایی بین «خودِ گوینده» و «صدای شنیده‌شده» اتفاق می‌افتد.

🎤 چرا گوینده‌ها و پادکسترها عادت می‌کنند؟

چون بارها و بارها صدای ضبط‌شده‌ی خودشان را می‌شنوند.
کم‌کم مغز یک نسخه‌ی جدید از «صدای خودم» می‌سازد.

یعنی دقیقاً همان اتفاقی که برای آهنگی می‌افتد که اولش دوستش نداریم، ولی بعد از چند بار گوش دادن برامان عادی و حتی جذاب می‌شود.

✅ خبر خوب: صدایتان احتمالاً بهتر از چیزی است که فکر می‌کنید

آن صدایی که از شنیدنش بدتان می‌آید،
همان صدایی است که:

• دوستانتان با آن خاطره دارند

• خانواده‌تان با آن آرام می‌شوند

• دیگران با آن شما را می‌شناسند

فقط برای خودتان غریبه است، نه برای بقیه ❤️