کتاب بهرام

هلیوم (He) — عنصر شماره ۲ جدول تناوبی

هلیوم (Helium) یک گاز بی‌رنگ، بی‌بو، بی‌طعم و غیرسمی است که به‌عنوان دومین عنصر سبک‌ترین و دومین گاز فراوان در جهان شناخته می‌شود. این عنصر شیمیایی با نماد He در جدول تناوبی قرار دارد و شماره اتمی آن ۲ است. هلیوم در دمای اتاق به‌صورت گاز است و در دماهای بسیار پایین به‌صورت مایع یا جامد در می‌آید.

ویژگی‌های فیزیکی و شیمیایی هلیوم:

1. رنگ، بو و طعم: هلیوم بی‌رنگ، بی‌بو و بی‌طعم است، بنابراین به‌راحتی نمی‌توان آن را با حواس انسانی تشخیص داد.

2. حالت فیزیکی: در شرایط دمایی معمولی (در دمای اتاق و فشار استاندارد)، هلیوم به‌صورت گاز است. این گاز تحت فشار و دماهای بسیار پایین (حدود -۲۵۸.۹ درجه سانتی‌گراد) به مایع تبدیل می‌شود. دمای تبدیل هلیوم به مایع بسیار پایین‌تر از بیشتر عناصر دیگر است.

عناصر شیمیایی که به طور طبیعی در شرایط معمولی ترکیب نمی‌شوند، عموماً گازهای نجیب هستند. این گروه از عناصر در دوره ۱۸ جدول تناوبی قرار دارند و شامل هلیوم (He)، نئون (Ne)، آرگون (Ar)، کریپتون (Kr)، زنون (Xe) و رادون (Rn) می‌باشند.

ویژگی‌های گازهای نجیب که مانع ترکیب آن‌ها با سایر عناصر می‌شود:

1. ساختار الکترونی پایدار: این عناصر دارای لایه بیرونی کاملاً پر شده از الکترون‌ها هستند (با دو الکترون برای هلیوم و هشت الکترون برای سایر گازهای نجیب). این ساختار باعث می‌شود که تمایلی به گرفتن یا دادن الکترون‌ها نداشته باشند و به همین دلیل بسیار پایدار و غیرواکنش‌پذیر هستند.

سیاره ونوس (زهره)

سیاره ونوس، که به فارسی به نام "زهره" شناخته می‌شود، دومین سیاره از خورشید در منظومه شمسی است و به دلیل ویژگی‌های خاص خود، یکی از سیارات جذاب برای مطالعه در علم نجوم به شمار می‌آید.

ویژگی‌های عمومی سیاره زهره (ونوس):

1. نام و ریشه واژه:

   • نام "زهره" در زبان فارسی به معنای روشنایی و زیبایی است و به همین دلیل به این سیاره نسبت داده شده است.
   • در زبان انگلیسی به این سیاره "Venus" گفته می‌شود که از نام الهه زیبایی و عشق در اساطیر رومی گرفته شده است.

2. ابعاد و اندازه‌ها:

سیاره مشتری، که به فارسی به نام "مشتری" شناخته می‌شود، بزرگ‌ترین سیاره در منظومه شمسی است. این سیاره گازی، به دلیل ویژگی‌های منحصر به فرد خود، مورد توجه بسیاری از دانشمندان و علاقه‌مندان به فضا است.

ویژگی‌های عمومی مشتری:

1. نام: سیاره مشتری در زبان انگلیسی "Jupiter" نامیده می‌شود که از نام خدای بزرگ رومیان باستان گرفته شده است. در فارسی به این سیاره "مشتری" گفته می‌شود که از واژه‌های فارسی به معنی "برترین" یا "بزرگ‌ترین" است.

2. جنسیت: مشتری از نوع سیارات گازی است و هیچ سطح جامدی ندارد. بیشتر ترکیبات آن از هیدروژن و هلیوم تشکیل شده‌اند.

🔴 مریخ چیست؟

از خدای جنگ تا خانه‌ای احتمالی برای آینده‌ی بشر

🔸 مقدمه

در آسمان شب، تنها چند نقطه‌ی نورانی هستند که با چشم غیرمسلح حرکتشان را می‌توان تشخیص داد. یکی از آن‌ها، با درخشش سرخ‌رنگ و کمی وهم‌آلود، هزاران سال است توجه بشر را به خود جلب کرده:
مریخ.
سیاره ای که نامش با اسطوره‌ها، خیال‌پردازی‌ها و اکنون با کاوش‌های علمی گره خورده است.

🔹 مریخ در یک نگاه:

🔸 مریخ در افسانه‌ها و فرهنگ‌ها

درخت توس (یا غان) یکی از درختان مهم و مفید است که در مناطق مختلف نیم‌کره شمالی رشد می‌کند. این درخت متعلق به سرده Betula و خانواده Tingelaceae است و در بیشتر نواحی معتدل و زیرقطبی یافت می‌شود. درخت توس به دلیل ویژگی‌های ظاهری خاص و خواص دارویی‌اش شناخته شده است.

ویژگی‌های ظاهری درخت توس

درخت توس درختی است با شاخه‌هایی نسبتاً آویزان و قهوه‌ای رنگ که پوست تنه آن سفید و در قسمت پایین تنه کرک‌دار است. برگ‌های این درخت ساده و دندانه‌دار یا نوک‌دار هستند و روی شاخه‌ها به صورت متناوب قرار می‌گیرند. دمبرگ‌های برگ‌های توس بلند هستند و در آغاز رشد چسبنده‌اند. درخت توس یک پایه است، به این معنا که گل‌های نر و ماده آن جدا از هم و بر روی یک درخت قرار دارند. میوه درخت توس، که نوعی سمارای کوچک است، به شکل بالدار می‌باشد.

درخت افرا (Maple)

1. مقدمه درخت افرا (به انگلیسی: Maple) یکی از درختان مهم و شناخته‌شده است که در بسیاری از نواحی جهان به ویژه در شمال نیم‌کره رشد می‌کند. این درخت به خانواده Aceraceae تعلق دارد و به دلیل چوب با کیفیت، برگ‌های زیبا، و شیره‌ی شیرین‌اش که برای تولید شیره افرا (Maple Syrup) استفاده می‌شود، شهرت دارد.

2. ویژگی‌های ظاهری درخت افرا درختان افرا معمولاً درختانی با سایز متوسط تا بزرگ هستند که ارتفاع آن‌ها می‌تواند به بیش از 30 متر برسد. این درختان برگ‌های پهن و پنجه‌ای دارند که در فصل پاییز رنگ‌های زرد، نارنجی و قرمز زیبا می‌گیرند و این تغییر رنگ باعث می‌شود که افرا به عنوان یک درخت زینتی محبوب باشد.

نور فرابنفش (به انگلیسی: Ultraviolet) به اختصار (UV) یک نوع تابش الکترومغناطیسی است که دارای طول موجی کوتاه‌تر از نور قابل مشاهده است و در طیف الکترومغناطیسی بین نور مرئی و اشعه ایکس قرار دارد. این نوع نور نقش بسیار مهمی در بسیاری از فرآیندهای طبیعی و مصنوعی دارد و تأثیرات مختلفی بر روی موجودات زنده و محیط زیست می‌گذارد.

1. ویژگی‌های نور فرابنفش

نور فرابنفش به طور کلی دارای طول موجی بین ۱۰ نانومتر تا ۴۰۰ نانومتر است. این به این معناست که طول موج‌های آن از نور بنفش که حد بالای طیف نور مرئی (۴۰۰ نانومتر) است، کوتاه‌تر و از اشعه ایکس که طول موج‌هایی زیر ۱۰ نانومتر دارند، بلندتر است.

نور فرابنفش به سه دسته اصلی تقسیم می‌شود که هرکدام ویژگی‌های خاص خود را دارند:

پری دریایی کوچولو: نماد فرهنگ دانمارک و داستانی از هنر و تاریخ

تندیس "پری دریایی کوچولو" (به دانمارکی: Den lille Havfrue)، یکی از مشهورترین نمادهای دانمارک و جاذبه‌های گردشگری مهم در کپنهاگ است. این تندیس برنزی که در سال ۱۹۱۳ توسط پیکرتراش برجسته دانمارکی، ادوارد اریکسن، ساخته شد، به عنوان یکی از شناخته‌شده‌ترین آثار هنری دانمارک در جهان شناخته می‌شود. موقعیت این مجسمه بر روی یک صخره در کنار ساحل کپنهاگ، در منطقه‌ای به نام لنگه لَینیه (Langelinie) قرار دارد، جایی که دریا به ساحل نزدیک می‌شود و هزاران توریست هر ساله برای دیدن آن به این مکان می‌آیند.

ویژگی‌های فنی و ساختاری تندیس

تندیس "پری دریایی کوچولو" به شکلی نیمه انسان و نیمه ماهی طراحی شده است، که نمادی از داستان معروف هانس کریستین آندرسن است. ارتفاع مجسمه ۱.۲۵ متر است و وزن آن حدود ۱۷۵ کیلوگرم می‌باشد. طراحی این مجسمه به گونه‌ای است که پری دریایی به طرف دریا نگاه می‌کند، گویی که در حال انتظار است. این تندیس از برنز ساخته شده و جزو آثار هنری قابل توجه در تاریخ مجسمه‌سازی به شمار می‌آید.

دیوار چین: تاریخ، ساختار و اهمیت

دیوار بزرگ چین یا چین‌وال بزرگ (به چینی: 长城) یکی از مهم‌ترین و مشهورترین بناهای تاریخی جهان است که در طول تاریخ چین نقش حیاتی در دفاع از سرزمین‌های مختلف چین ایفا کرده است. این دیوار عظیم که به طول بیش از 21 هزار کیلومتر کشیده شده است، نماد قدرت، مهارت مهندسی و تاریخچه طولانی چین است.

تاریخچه و اهداف ساخت

ساخت دیوار چین به دوران باستان باز می‌گردد و هدف اصلی آن، حفاظت از سرزمین‌های چین در برابر حملات اقوام بیابانی و مهاجمان شمالی مانند هونی‌ها، ترک‌ها و مغول‌ها بود. این دیوار اولین بار در دوران دولت‌های اولیه چین ساخته شد، اما ساختار اصلی و عظیم آن در دوران دینگ شیانگ (حدود قرن 3 پیش از میلاد) و در دوران دینگی‌های مختلف سلسله‌های چین به اوج خود رسید.