s حیوانات :: کتاب بهرام

کتاب بهرام

مطالب علمی فرهنگی هنری

کتاب بهرام

مطالب علمی فرهنگی هنری

کتاب بهرام
طبقه بندی موضوعی
جلد کتاب گرگ گیاهخوار

خرید آنلاین کتاب گرگ گیاهخوار

نویسنده: بهرام بهرامی

آخرین کامنت های شما
s

۵۹۶ مطلب با موضوع «حیوانات» ثبت شده است

  • ۰
  • ۰

جوجه‌تیغی‌ها (Hedgehogs) از جمله حیوانات مهره‌داری هستند که از خانواده‌ی Erinaceidae به شمار می‌آیند. این حیوانات برخلاف ظاهر خشنی که دارند، رفتارهای اجتماعی جالب و منحصر به فردی در زمینه‌ی جفت‌گیری، زایمان و نگهداری از نوزادها دارند. در این مقاله، به بررسی مراحل مختلف جفت‌گیری، زایمان و مراقبت مادرانه در جوجه‌تیغی‌ها خواهیم پرداخت.

1. جفت‌گیری جوجه‌تیغی‌ها

الف) فصل جفت‌گیری

جوجه‌تیغی‌ها معمولاً در فصل بهار و تابستان جفت‌گیری می‌کنند. این فصل‌ها مناسب‌ترین زمان برای تولید مثل است، زیرا آب و هوا معتدل و مواد غذایی به وفور در دسترس است. دوره‌ی جفت‌گیری در این حیوانات می‌تواند از ماه مارس تا سپتامبر ادامه یابد.

ب) رفتار جفت‌گیری

  • بهرام بهرامی حصاری
  • ۰
  • ۰

یکی از سوالاتی که اغلب در مورد جوجه‌تیغی‌ها مطرح می‌شود این است که آیا تیغ‌های این حیوان سمی هستند یا خیر؟ تیغ‌های جوجه‌تیغی‌ها، که از فولیکول‌های مو تشکیل شده‌اند و به‌طور خاص به‌عنوان ابزار دفاعی و بقا تکامل یافته‌اند، نه تنها به نظر خطرناک می‌آیند بلکه می‌توانند به‌طور جدی آسیب‌زا باشند، اما برخلاف تصور رایج، این تیغ‌ها به‌طور طبیعی سمی نیستند. در ادامه، به بررسی جزئیات این موضوع پرداخته‌ایم.

1. ساختار و عملکرد تیغ‌های جوجه‌تیغی

تیغ‌های جوجه‌تیغی‌ها، که در واقع موهایی ضخیم و سخت هستند، از کیسه‌های فولیکولی مو رشد می‌کنند و نقش اصلی آن‌ها در دفاع از حیوان در برابر شکارچیان است. این تیغ‌ها در بخش‌های مختلف بدن جوجه‌تیغی پراکنده هستند و در هنگام تهدید، جوجه‌تیغی می‌تواند بدن خود را به‌صورت گرد جمع کرده و تیغ‌ها را به‌طور عمودی به سمت بیرون هدایت کند.

تیغ‌ها از نظر ساختاری سخت و تیز هستند، اما مهم‌ترین نکته این است که هیچ‌یک از این تیغ‌ها خاصیت سمی یا زهری ندارند. تیغ‌های جوجه‌تیغی‌ها بیشتر به‌عنوان یک سد فیزیکی برای ایجاد آسیب به شکارچیان عمل می‌کنند و نه به‌عنوان یک عامل سمی.

2. آسیب‌زایی تیغ‌ها

  • بهرام بهرامی حصاری
  • ۰
  • ۰

فایده تیغ‌های جوجه‌تیغی (خارپشت) چیست؟

جوجه‌تیغی یا خارپشت یکی از متفاوت‌ترین پستانداران کوچک دنیاست؛ حیوانی آرام و شب‌گرد که مهم‌ترین ابزار دفاعی‌اش، پوششی از تیغ‌های تیز روی پشت و پهلوهایش است. اما این تیغ‌ها دقیقاً چه فایده‌ای دارند و چگونه کار می‌کنند؟

تیغ‌های جوجه‌تیغی از چه ساخته شده‌اند؟

تیغ‌ها در واقع موهای تغییر شکل‌یافته هستند که از ماده‌ای به نام «کراتین» ساخته شده‌اند؛ همان ماده‌ای که ناخن و موی انسان را تشکیل می‌دهد.
این تیغ‌ها توخالی، سبک و در عین حال بسیار محکم هستند.

گونه معروف اروپایی یعنی European hedgehog حدود ۵ تا ۷ هزار تیغ روی بدن خود دارد!


مهم‌ترین فایده: دفاع در برابر شکارچیان

  • بهرام بهرامی حصاری
  • ۰
  • ۰

خفاش‌ها و موش‌ها هر دو به‌طور عمومی در گروه‌های جانوری مختلفی قرار می‌گیرند و علیرغم شباهت‌های ظاهری که در برخی موارد دارند، از نظر تکاملی و سیستماتیکی به خانواده‌های جداگانه‌ای تعلق دارند. با این حال، در دنیای زیست‌شناسی، شباهت‌های ظاهری همیشه لزوماً به معنای نزدیکی تکاملی نیستند. بنابراین، برای درک بهتر اینکه آیا این دو موجود نسبت خویشاوندی دارند یا خیر، باید به تقسیم‌بندی‌های علمی و تاریخی تکامل آنها نگاه کنیم.

1. تقسیم‌بندی علمی و جایگاه تکاملی خفاش‌ها و موش‌ها

الف) خفاش‌ها (Chiroptera)

خفاش‌ها به‌عنوان یکی از گروه‌های پستانداران شناخته می‌شوند که توانایی پرواز دارند. این گروه در رده «Chiroptera» قرار دارند که به معنی «بال‌های دست» است، به این معنا که در این گروه، دست‌ها و انگشت‌ها به گونه‌ای تکامل یافته‌اند که می‌توانند بال‌هایی با پوست و پرچم نازک بسازند. خفاش‌ها به دو زیرگروه اصلی تقسیم می‌شوند:

  • بهرام بهرامی حصاری
  • ۰
  • ۰

خفاش سبیل‌دار (نام علمی: Myotis mystacinus) یکی از گونه‌های کوچک و جذاب خفاش‌ها است که در نواحی گسترده‌ای از اروپا، شمال ترکیه، منطقه قفقاز و غرب روسیه زندگی می‌کند. این گونه از خفاش‌ها همچنین در برخی مناطق ایران مانند گرگان، آذربایجان، کرمانشاه و تهران دیده شده است.

ویژگی‌های ظاهری

خفاش سبیل‌دار به دلیل جثه کوچک و ویژگی‌های ظاهری خاص خود شناخته می‌شود. رنگ بدن این خفاش در قسمت پشتی معمولاً خاکستری متمایل به قهوه‌ای است، در حالی که قسمت زیرین بدن روشن‌تر و متمایل به رنگ زرد می‌باشد. این رنگ‌ها به خفاش سبیل‌دار کمک می‌کنند تا در محیط‌های طبیعی خود، مانند غارها و جنگل‌ها، به راحتی استتار کند.

  • بهرام بهرامی حصاری
  • ۰
  • ۰

روباه پرنده، که نوعی خفاش است، به دلیل شباهت ظاهری سر خود به روباه به این نام خوانده می‌شود. برخلاف بسیاری از خفاش‌ها که اندازه‌ای کوچک و شبیه موش دارند، روباه پرنده اندازه‌ای بزرگ‌تر و نزدیک به اندازه سگی کوچک دارد. فاصله بین دو بال این جانور می‌تواند تا ۲ متر برسد، که آن را از دیگر خفاش‌ها متمایز می‌سازد.

ویژگی‌های ظاهری و رفتاری این خفاش‌ها شباهت زیادی به خفاش‌های معمولی دارند، اما تفاوت عمده‌ای در رژیم غذایی آنها وجود دارد. روباه‌های پرنده عمدتاً میوه‌خوار هستند و به شدت به میوه‌ها علاقه دارند. این خفاش‌ها برای محیط زیست بسیار مهم هستند، زیرا با تغذیه از میوه‌ها و سپس پخش دانه‌های گیاهان، به توسعه و گسترش جنگل‌ها کمک می‌کنند. این فرآیند باعث رشد و شکوفایی بیشتر گیاهان و درختان می‌شود که نقش اساسی در حفظ تنوع زیستی دارند.

همچنین، روباه‌های پرنده در فرآیند گرده‌افشانی نیز نقش دارند. این ویژگی از آنها حیواناتی با اهمیت اقتصادی می‌سازد، زیرا گرده‌افشانی برای تولید بسیاری از محصولات کشاورزی و میوه‌ها حیاتی است و انسان‌ها می‌توانند به طور مستقیم از این فرآیند بهره‌برداری کنند.

گونه‌های مختلفی از روباه‌های پرنده در مناطق متنوعی از جهان یافت می‌شوند. این گونه‌ها را می‌توان در مالزی، هند، استرالیا و دیگر مناطق آسیا، جزایر اقیانوس هند و آرام مشاهده کرد. این خفاش‌ها با زندگی در این مناطق گرمسیری و استوایی، نقش‌های زیست‌محیطی و اکولوژیکی مهمی ایفا می‌کنند که به حفظ تعادل طبیعی این اکوسیستم‌ها کمک می‌کند.

  • بهرام بهرامی حصاری
  • ۰
  • ۰

خفاش‌های خون‌آشام، که به نام خفاش‌های وَمپایر نیز شناخته می‌شوند، گونه‌ای خاص از خفاش‌ها هستند که به خون جانوران دیگر تغذیه می‌کنند. تنها سه گونه از این خفاش‌ها از خون دیگر موجودات زنده می‌خورند و همه آن‌ها بومی آمریکای مرکزی و جنوبی هستند. این خفاش‌ها که بیشتر به عنوان موجودات اهریمنی و خون‌آشام در افسانه‌ها و اسطوره‌ها شناخته می‌شوند، به شکل گسترده‌ای در داستان‌های فرهنگ‌های مختلف حضور دارند.

ویژگی‌های فیزیکی و روش تغذیه

خفاش‌های خون‌آشام از خانوادهٔ دسمودوس روتوندوس (Desmodus rotundus) هستند. این خفاش‌ها به طور معمول دارای بال‌هایی به طول حدود هشت اینچ (حدود ۲۰ سانتیمتر) هستند و بدنشان به اندازهٔ انگشت شست یک انسان بزرگسال می‌باشد. تغذیهٔ آن‌ها از خون دیگر جانوران، به‌ویژه پرندگان بزرگ، گله‌ها، اسب‌ها و خوک‌ها، سبب می‌شود که این جانوران کوچک توجه بیشتری به خود جلب کنند.

  • بهرام بهرامی حصاری
  • ۰
  • ۰

خفاش میوه‌خوار مصری (نام علمی: Rousettus aegyptiacus) یکی از گونه‌های بزرگ از خانواده خفاش‌ها (megabat) است که در مناطقی از آفریقا، خاورمیانه، مدیترانه و شبه‌قاره هند یافت می‌شود. این گونه، یکی از سه گونه از جنس Rousettus است که در منطقه آفریقا و ماداگاسکار گسترش دارد، با این تفاوت که تنها گونه‌ای از این جنس است که در قاره آفریقا زندگی می‌کند. اجداد مشترک این سه گونه در دوران پلیوسن پایانی یا پلیستوسن اولیه به این مناطق مهاجرت کرده‌اند. خفاش میوه‌خوار مصری معمولاً به شش زیرگونه تقسیم می‌شود.

ویژگی‌های فیزیکی

خفاش میوه‌خوار مصری اندازه‌ای متوسط دارد. بالغین این گونه وزن‌هایی بین 80 تا 170 گرم (2.8 تا 6.0 اونس) دارند و بال‌های آنها به طول تقریبی 60 سانتیمتر (24 اینچ) می‌رسد. رنگ بدن این خفاش‌ها معمولاً قهوه‌ای تیره یا قهوه‌ای خاکی است که قسمت‌های زیرین بدن آنها نسبت به پشت، رنگی روشن‌تر دارد. این ویژگی‌ها به آنها کمک می‌کند تا در محیط‌های طبیعی خود بهتر استتار کنند.

  • بهرام بهرامی حصاری
  • ۰
  • ۰

پرستوها و چلچله‌ها (تیرهٔ پرستویان یا Hirundinidae) گروهی از پرندگان حشره‌خوار گنجشک‌سان هستند که به خاطر ویژگی‌های خاص ظاهری و رفتارهای جالب‌شان در طبیعت شناخته شده‌اند. این پرندگان به طور گسترده‌ای در مناطق مختلف جهان پراکنده هستند و به دلیل توانایی‌های بیولوژیکی و مهاجرت‌های شگفت‌انگیز، از جمله موضوعات مورد توجه در تحقیقات علمی و فرهنگی به شمار می‌روند. در این مقاله به بررسی ویژگی‌های ظاهری، رفتارها، روند تکامل و مهاجرت این پرندگان پرداخته خواهد شد.

ویژگی‌های ظاهری

پرستوها به طور کلی با ویژگی‌هایی چون بدنی کشیده، بال‌های باریک و نوک‌تیز، و پاهای کوچک و سست شناخته می‌شوند. این ویژگی‌ها به آن‌ها کمک می‌کند تا به راحتی در هوا پرواز کنند و در جستجوی حشرات به سرعت حرکت کنند. طول بدن این پرندگان معمولاً حدود ۲۰ سانتی‌متر است و برخی گونه‌ها، به ویژه پرستوهای سرده‌های خاص، دارای دم‌های شاخه‌دار هستند که به آنها ظاهری منحصر به فرد می‌دهد. رنگ پر و بال این پرندگان بسته به گونه‌های مختلف متفاوت است، اما به طور کلی رنگ‌هایی همچون آبی، سبز با جلای فلزی در بدن آن‌ها مشاهده می‌شود که زیبایی خاصی به آن‌ها می‌بخشد.

  • بهرام بهرامی حصاری
  • ۰
  • ۰

فوک (seal) چیست؟

فک‌های دریایی (با نام علمی Pinnipedia) گروهی از پستانداران دریایی هستند که به‌طور عمده در آب زندگی می‌کنند و ویژگی‌های خاصی برای سازگاری با محیط‌های آبی دارند. این جانوران به‌طور کلی به سه خانواده تقسیم می‌شوند: فک‌های گوش‌دار (Otariidae)، فک‌های بدون گوش (Phocidae) و فک‌های خزنده (Odobenidae). فک‌ها معمولاً در مناطق سرد یا معتدل زندگی می‌کنند و قادر به شنا در آب‌های عمیق هستند. در اینجا یک توضیح جامع درباره فک‌های دریایی ارائه می‌شود:

1. ویژگی‌های فیزیکی

فک‌های دریایی به‌طور کلی بدن استوانه‌ای شکل و پوششی از خز یا مو دارند که به آنها کمک می‌کند تا در آب شنا کنند و در برابر سرما محافظت شوند. برخی از ویژگی‌های فیزیکی مهم فک‌ها به شرح زیر است:

  • اندام‌های حرکتی: فک‌ها به‌طور ویژه به سازگاری با زندگی در آب مجهز شده‌اند. دست‌ها و پاهای آنها به‌طور عمده به باله‌های بزرگ و انعطاف‌پذیر تبدیل شده‌اند که به آنها امکان شنا در آب را می‌دهند.
  • بهرام بهرامی حصاری