برای دانلود رایگان پی دی اف این کتاب روی لیک زیر دانلود کنید.
دانلود رایگان pdf کتاب داستان گرگ گیاهخوار
برای مطالعه ی آنلاین کتاب گرگ گیاهخوار کلیک نمایید.
برای مطالعه ی شعرهای من
می توانید به وبلاگ دوم من bahrambahrami.ir
مراجعه کنید!
منتظر نظرات ارزشمند شما
هم در این وبلاگ و هم در وبلاگ شعرم هستم.
با تشکر
بهرام بهرامی
سلاحها از قدیمیترین ابزارهای ساختهشده توسط انسان هستند. از یک تکه سنگ تیز در دوران باستان گرفته تا فناوریهای پیشرفته امروزی، سلاحها همواره نقش مهمی در تاریخ، قدرت، سیاست و فناوری داشتهاند.
اما سلاح دقیقاً چیست و چگونه در طول زمان تغییر کرده است؟
سلاح به هر ابزار، وسیله یا فناوری گفته میشود که برای آسیب رساندن، ناتوان کردن یا از بین بردن انسانها، حیوانات یا تجهیزات به کار میرود.
با این حال، سلاحها همیشه فقط برای جنگ ساخته نشدهاند. در طول تاریخ، بسیاری از آنها کاربردهای دیگری هم داشتهاند، مثل:
باروت یکی از قدیمیترین و تأثیرگذارترین مواد شیمیایی ساخته دست بشر است؛ مادهای که مسیر جنگها، فناوری، مهندسی و حتی جشنهای آتشبازی را تغییر داد.
اما باروت دقیقاً چیست، از چه موادی ساخته شده و چگونه کار میکند؟
از نظر علمی، باروت کلاسیک بیشتر یک ماده پیشران سریعسوز است تا یک ماده منفجره پرقدرت.
یعنی به جای اینکه فوراً منفجر شود، با سرعت بسیار زیاد میسوزد و مقدار زیادی گاز داغ تولید میکند. همین گازها هستند که مثلاً گلوله را در اسلحه به جلو میرانند یا یک ترقه را منفجر میکنند.
تا به حال دقت کردهاید که یک خبر بد میتواند تمام روزتان را خراب کند، اما چند خبر خوب تأثیر خیلی کمتری روی حالوهوایتان دارند؟
یا اینکه وقتی تیترهای خبری را میبینید، ناخودآگاه بیشتر جذب خبرهای نگرانکننده، ترسناک یا خشمبرانگیز میشوید؟
این موضوع تصادفی نیست. مغز انسان به طور طبیعی طوری طراحی شده که به اطلاعات منفی حساستر باشد. در روانشناسی به این پدیده میگویند:
یعنی مغز ما اطلاعات منفی را:
سریعتر تشخیص میدهد
عمیقتر پردازش میکند
و ماندگارتر به خاطر میسپارد
اما چرا؟
در طول بیشتر تاریخ تکامل انسان، دنیا جای امنی نبوده است.
برای نیاکان ما، نادیده گرفتن یک تهدید میتوانست مرگبار باشد، اما نادیده گرفتن یک اتفاق خوب معمولاً خطری نداشت.
فرض کنید انسانی اولیه دو صدا میشنود:
صدای پرندهها
صدای خشخش علفها که ممکن است نشانه حضور یک شکارچی باشد
اگر او نسبت به صدای دوم حساستر نباشد، ممکن است زنده نماند.
در نتیجه، مغز انسان بهمرور طوری تکامل پیدا کرده که اول تهدید را ببیند، بعد بقیه چیزها را.
این همان پایه زیستی سوگیری منفیگرایی است.
وقتی ناگهان صدای بلندی میشنوید و قلبتان تند میزند، یا وقتی با دیدن چهرهی عصبانی یک نفر فوراً احساس خطر میکنید، بخشی کوچک اما بسیار قدرتمند در مغز شما فعال شده است: آمیگدال.
آمیگدال یکی از مهمترین مراکز پردازش احساسات در مغز است و نقش کلیدی در ترس، استرس، و واکنشهای بقا دارد.
آمیگدال (Amygdala) دو ساختار کوچک بادامیشکل است که در عمق لوب گیجگاهی (Temporal Lobe) هر نیمکره مغز قرار دارند. نام آن هم از واژهی یونانی «آمیگداله» به معنی بادام گرفته شده است.
این بخش از مغز جزئی از سیستم لیمبیک است؛ شبکهای از ساختارهای مغزی که با احساسات، حافظه و انگیزش سر و کار دارند.
راز رنگ آسمان، غروب سرخ و آبی دریاها
ما نور خورشید را سفید میبینیم، اما در واقع این نور ترکیبی از همهی رنگهای رنگینکمان است.
وقتی این نور وارد جو زمین میشود، با مولکولهای اکسیژن و نیتروژن برخورد میکند و در همه جهتها پخش میشود.
این پخششدن یا به زبان علمیتر، پراکندگی، همان پدیدهای است که رنگ آبی آسمان و سرخی غروب را به وجود میآورد.
نام این پدیده از دانشمند انگلیسی، جان ویلیام استرات، لُرد رایلی (Lord Rayleigh) گرفته شده است.
پراکندگی رایلی نوعی پراکندگی نور است که زمانی رخ میدهد که ذراتی بسیار کوچکتر از طول موج نور (حدود ۱/۱۰ یا کمتر از آن) در مسیر نور قرار گیرند.
این ذرات معمولاً مولکولهای گاز در جو زمیناند.
در نتیجهی این برخوردها، نور در جهات مختلف پخش میشود، اما رنگهایی که طول موج کوتاهتری دارند (مثل آبی و بنفش) بیشتر پراکنده میشوند،
در حالی که رنگهای با طول موج بلندتر (مثل قرمز و نارنجی) کمتر پراکنده میشوند.
آسمان، همان پهنهی آبی یا سیاهفام بالای سر ما، یکی از قدیمیترین رازهایی است که ذهن انسان را به خود مشغول کرده است. از نخستین روزی که انسان به بالا نگریست، آسمان برایش هم پناهگاه بود و هم معما؛ هم الهامبخش اسطورهها و شعرها، و هم موضوع پژوهشهای علمی دقیق. اما آسمان دقیقاً چیست؟ چرا رنگی دارد؟ و در واقع چه چیزی را "میبینیم" وقتی به آسمان نگاه میکنیم؟
در سادهترین بیان، آسمان همان لایهی گازهای جو زمین است که نور خورشید را پراکنده میکند و به چشم ما رنگ و شکل میبخشد. اگر جو وجود نداشت – مانند ماه – در روز هم آسمان سیاه میبود و ستارگان همیشه دیده میشدند. پس آسمان نه یک "چیز" مستقل، بلکه جلوهای از نور در برخورد با هوای زمین است.
رشتهکوهها از شگفتانگیزترین سازههای طبیعی زمین هستند؛ دیوارهایی عظیم که بر اثر میلیونها سال فشار، فرسایش و حرکت صفحات زمینساختی پدید آمدهاند. این زنجیرههای سنگی نهتنها بر آبوهوا و رودها اثر میگذارند، بلکه زیستگاه هزاران گونهٔ جانوری و گیاهی منحصربهفرد نیز به شمار میآیند. در ادامه، با مهمترین رشتهکوههای جهان آشنا میشویم — از آندِ بلند در آمریکای جنوبی تا البرزِ باشکوه در شمال ایران.
رشته کوه هیمالیا - منبع عکس: ویکی پدیا
موقعیت: آمریکای جنوبی
بلندترین قله: آکونکاگوا – ۶۹۶۱ متر
آند طویلترین رشتهکوه جهان است؛ دیواری به طول ۷۰۰۰ کیلومتر که از جنوب شیلی تا ونزوئلا کشیده شده. این کوهها از نظر زمینشناسی بخشی از «حلقهٔ آتش اقیانوس آرام» هستند و چندین آتشفشان فعال در خود دارند. در دامنههای آند، تمدنهای کهنی چون اینکا شکل گرفتند و هنوز روستاهای کوهستانی با زندگی سنتی در آن پابرجاست.
موقعیت: جنوب آسیا
بلندترین قله: اورست – ۸۸۴۸ متر
در تابستان سال ۱۹۹۱، دو گردشگر آلمانی در مرز ایتالیا و اتریش، در ارتفاع ۳۲۰۰ متری کوههای آلپ، در حال پیادهروی بودند که چیزی عجیب زیر لایهای از یخ دیدند. ابتدا فکر کردند جسد یک کوهنورد گمشده است. اما وقتی گروههای پژوهشی جسد را از دل یخ بیرون آوردند، دریافتند که با پدیدهای روبهرو هستند که تاریخ را دگرگون میکند: بدن منجمد انسانی که بیش از ۵۳۰۰ سال در یخها مانده بود.
این انسان که بعدها «اُتسی (Ötzi)» نام گرفت — برگرفته از منطقهٔ «اوتزتال» در آلپ — اکنون بهعنوان قدیمیترین مومیایی طبیعی جهان شناخته میشود. او پنجرهای بینظیر به زندگی مردم اروپا در عصر مس گشود.
بر اساس آزمایشهای دقیق رادیوکربن، اُتسی حدود ۳۳۰۰ سال پیش از میلاد زندگی میکرد. در آن زمان هنوز چرخ تازه اختراع شده بود، کشاورزی در حال گسترش بود و فلزکاری بهتازگی جای ابزارهای سنگی را گرفته بود.
او حدود ۴۵ سال سن داشت، قدی نزدیک به ۱۶۰ سانتیمتر و وزنی حدود ۵۰ کیلوگرم. یعنی جثهای معمولی برای مردی از آن دوران. اما شواهد نشان میدهد که زندگیاش معمولی نبود.
در اعماق غاری خاموش در کوهستانهای ارمنستان، در دل لایههایی از خاک و زمان، چیزی پیدا شد که از دید باستانشناسان مانند یافتن قلب تپندهی یک تمدن کهن بود: یک کفش چرمی پنجهزار و پانصد ساله.
کفشی که بهقدری سالم مانده بود که میشد تصور کرد صاحبش همین دیروز آن را در گوشهٔ غار جا گذاشته است. این اثر باستانی که به نام کفش آرِنی-۱ (Areni-1) شناخته میشود، قدیمیترین کفش چرمی جهان است که تاکنون شناختهایم — ساختهی دستان انسانی که در حدود ۳۵۰۰ سال پیش از میلاد زندگی میکرد.
منبع عکس: ویکی پدیا
ماجرا از سال ۲۰۰۸ آغاز شد. گروهی از باستانشناسان از ارمنستان، ایرلند و آمریکا در حال کاوش در غار «آرِنی-۱» در استان وایوتسدزور (Vayots Dzor) ارمنستان بودند. این غار پیشتر به خاطر کشف یکی از قدیمیترین کارگاههای شرابسازی جهان مشهور شده بود.
در میان خاکهای سرد و خشک غار، باستانشناس جوانی به نام دیانا زارداریان (Diana Zardaryan) چیزی چرمی را دید که از زیر یک کاسهٔ شکسته بیرون زده بود. وقتی با دقت خاک را کنار زد، کفشی پیدا شد که بر خلاف تصور، تقریباً سالم و کامل بود — با بندها و حتی علفهای درونش.
کفش چیست؟ از پوست حیوان تا فناوری هوشمند: داستانی از هزاران سال راه رفتن انسان
کفش شاید یکی از معمولیترین وسایلی باشد که هر روز از آن استفاده میکنیم، اما پشت همین شیء ساده، تاریخی طولانی و داستانی شگفتانگیز از تکامل، فرهنگ و خلاقیت بشر نهفته است. از زمانی که انسان نخستین، برای محافظت از پاهایش تکهای پوست حیوان را به دورشان پیچید، تا امروز که کفشها با فناوری نانو و طراحی ارگونومیک ساخته میشوند، کفش همیشه همراه انسان در مسیر تمدن بوده است.
کفش پوششی برای پا است که هدف اصلی آن محافظت از پا در برابر آسیب، گرما، سرما و سطوح ناهموار است. اما امروزه کفش دیگر فقط وسیلهای کاربردی نیست؛ بلکه بخشی از هویت، فرهنگ، جایگاه اجتماعی و حتی سلیقهی شخصی افراد به شمار میرود.
در زبانهای گوناگون، واژهی کفش (مانند shoe در انگلیسی یا zapato در اسپانیایی) از ریشههایی میآید که به معنای «پوشش» و «محافظ» است.
